کپی برداری با ذکر منبع بلامانع

شـــــــــــــــــرکـــــــت غــــــــــــــــــواصــــــــــــی ارونــــــــــــــــــــــد

ترجمه :اروند حميد
 بیماری فشار کاهی ( کاهش فشار ) DEC0MPRESSION   ILLNESS
برای بیشتر مردم عبارات ( PRESSION  SICKNESS )   یا DCS  ( DECOMPRESSION  ILLNESS    یا DCI   و THEBENDS    مترادف هستند . هر چند که هیچ فرقی بین آنها در مورد معالجه افرادی که از این شرایط رنج میبرند وجود ندارد و ضرورتا" این عبارات معنی مشابهی را ندارند
DECOMPRESSION  SICKNESS
 
کلمه  BENDS    امروزه توسط موسسه غواصی اسکوبا  تصویب شده است . این عبارت در واقع یک عبارتی است که در قدیم برای توصیف ظاهر کارگرانی بکار برده می شد که از محفظه زیر آب برای ساخت پلها در قرن نوزدههم مورد استفاده قرار میگرفت بیرون می آمدند . هوا در این محفظه های زیر آبی تحت فشار بوده است ( یعنی فشار بیشتر مقدار نرمال آن ) که دلیل این فشار زیاد مقابله با وزن آب اطراف محفظه است . بدلیل وضع قرار گرفتن شخص درون محفظه افرادی که پس از کار زیر آب به بالا می آمدند متحمل دردهای پیوسته می شدند که این دردها باعث می شد فرد توانایی ایستادن را نداشته باشد که کلمه BEND  در این جا از ظاهر پوشش زنان شیک پوش آن دوران گرفته شده تعداد زیادی از کارگران بدلیل بیماریهای محفظه زیر آب مبتلا به ناتوانیهای جسمی دائمی می شدند یا اینکه در نهایت می مردند . ارتباط میان کارگرانی که به سطح آب بر می گشتند و علائم بیماری آنها منجر به معرفی و ساخت اتاقکهای تعدیل فشار روی سطح آب  شد. و این اتاقکها جهت مقابله با آسیب های احتمالی کارگران مورد استفاده قرار می گرفتند. هر چند که د لیل این و ضعیت بطور کامل تا سال 1878روشن نشده بود. تا اینکه آ قای پول برت ( PAUL BERT    )  تئوری خود را در این رابطه منتشر نمود و این تئوری ایجاد حبابهای نیتروژن در بدن را مطرح می نمود . ایشان در این زمینه بطور صحیح اعلآم کردند که برای جلو گیری از تاثیر صنفی این حبابها درون بدن می توان کارهای زیر را انجام داد:
اولآ"صعود تدریجی به سطح آب و ثانیا" استفاده از اتاقک های فشار بالآ در کنار آن بدلیل کاهش حجم حبابها در بدن در سال 1667 آ قای بویل این قضیه را مشاهده نمود که در اثر قرار گرفتن در یک اتمسفر تحت فشار و کاهش فشار تدریجی آ ن یک حباب در چشم یک افعی بو جود می آ ید. و در نتیجه این آزمایش جانور دچار درد و آ زار می گشت. همانطوری که طبق قانون بویل ارائه شد، صعود از یک محیط با فشار بالآ بطرف سطح باعث این می شود که حجم یک گاز معین پس از صعود افزایش می یابد . همانطویکه در بدن یافت شده بود.

 اکنون قضیه را در مورد اکسیژن بررسی می کنیم. در این حالت بدن حجم اضافی اکسیژن را جذب می نماید که توسط سلولها استفاده می شود.دی اکسید کربن که یک ماده زائد در اثر متابولیسم بدن است از ریه ها به مقدار زیادی خارج می شود و بنابراین مشکلی را در حالت کاهش فشار بوجود نمی آورد.   ولی نیتروژن هوا مورد استفاده بدن قرار نمی گیرد و حدودا" 79% هوا را تشکیل میدهد. برای بحث د رمورد حالت کاهش فشار دربارهء این گاز باید گفته شود که این گاز ساکن می باشد یعنی دارای حرکت نمی باشد. مگر اینکه زمان بمقدار کافی وجود داشته باشد که به این گاز اجازه داده شود تا از ریه ها به خارج دفع شود. هر گونه تجمع بافتها درون بدن می تواند باعث افزایش در حجم شود تا اندازه ای که حبابها شکل بگیرند .و این مورد با عث ایجاد گرفتگی عروق می شود که این امر موجب ایجاد تاثیرات نامطلوب و مضر در فیزیو لوژیک بدن می گردد و این مضرات بصورت تخریب بافتها و یا عصبها می باشد. البته لازم بذکر است که حبابها به تنهایی توانایی ایجاد تخریب در بدن را نمیتواند داشته باشند بلکه مسئله در مورد ایجاد  این مضرات :

 1 – حجم نهایی این حبابها   2 –  مکان قرار گرفتن آنها    3 –  توانایی یا عدم توانایی بدن شخص در خلاص کردن خود از این حبابها می باشد تا اینکه ضرری را به بدن نرسانند
  طبقه بندی   SICKNESS DECOMPRESSION   (  DCS  )  بیماری کاهش فشار علاوه بر بیماریهای    BENDS   اثرات بیماری   CAISSON   شامل موارد زیر میباشد.   

      1- شوک       2– سر گیجه شدید

SICKNESS DECOMPRESSION    یا همان (    DCS  ) بیماری کاهش فشار در نوع 1 و نوع 2 طبقه بندی می شود. 

  نوع اول DCS  

 زمانی ممکن است اتفاق بیفتد که حبابها روی بافتهای بدن تاثیر بگذارند. معمولا" علائم آن این است که شخص در یک طرف بدن احساس درد و ناراحتی می کند. معمولا" ناحیه های آرنج ، زانو ،و کتف دردهای بیشتری را متحمل می شوند.         DCS   ممکن است که ناراحتی های پوستی هم   بوجود بیاورد.    حبابهای نیتروژن       می توانند بصورت نقطه نقطه ای یا توده ای باشند.   SKINBEND   بیماریهای پوستی عبارتهای محاوره ای هستند .کاربردبیشتری در غواصی اتا قک های پر فشار و هنگامیکه غواصی با   DRYSUIT   انجام  می شود دارد. یک علا مت جدی پوستی DCS،   التهابهای زیر پوستی  بصورت نقاط سیاه می باشد.   که این بوسیله توسعه قابل توجهی از حبابهای زیر گاز ساکن یا خنثی در بدن تشکیل می شود . اگر نوع اول    DCS بو جود نیاید ممکن است نوع دوم    DCS بو جود بیاید.

 نوع دوم DCS،

 سیستم عصبی مرکزی یا سیستم تنفسی قلبی راتحت تاثیر قرار میدهد. اکثر موارد    DCS مشکلا ت نوع دوم را دچار می شوند و علا ئم مغزی ناشی از توقف جریان خون ( ورود خون) به قسمت اصلی مغز می باشد. که آ ن شامل اختلال و کاهش عملکرد روانی و بیهوشی می شود . مشکلات مخچه ممکن است منجر به تپش قلب واز دست دادن تعادل و ایجاد بیقراری شود. تعادل بدن ممکن است بوسیله آ سیب به قسمت دالائی گوش داخلی شود. بیماریهای     DCS  فقراتی (استخوانه) ممکن است بصورت درد در نواحی در پشت بدن ، سوزن سوزنه شدن و خارش آسیب به سیستم کنترل ادرا شود.

علائم و نشانه های     DCS

علائم عمومی :  

تهوع، ضعف و یا خستگی بیش از حد
 2- ناراحتی های پوستی خارش ، جوش یا دانه های ریز ، بر آمدگی های پوستی ، ناراحتی های زیر پوستی،   نفخ زیاد
عضلا نی و جمجمه ای  (ماهیچه ها و مفصل ها) :

1-  ناراحتی های ماهیچه ای و یا مفصلی  2- ناتوانی در حرکت اعضا بدن  3- تغییر در صدا (تغییر در تار های صو تی)

سیستم تنفسی قلبی (قلبی و ریوی )
 1- سرفه     2- درد در ناحیه قفسه سینه که تنفس انسان را دشوار     می سازد.    3-  تند زدن ضربان قلب

ناراحتی ها ی عصبی /مغزی
 1- سردرد    2-  اختلا ل یا سر گیجه    3-  از دست دادن حافظه    4- هیــــجـــان شـــــــدیـــــد  5- نـــاراحــتـی ها دید ( لکه یا نقطه سیاه در میدان دید)      6-  حرکت تشنجی کرهء چشم     7- اختلا ل در حرکت اعضا بواسطه ضایعات عصبی  8- مور مور شدن یا سوزن سوزنه شدن
9- وعدم  کنترل ادرار   10-  صدا ی داخل گوش دنگ دنگ (وزوز)  11- از دسـت دادن شـــــــنــوایــــی  12-   عدم تعادل در حرکت یا افسار گسیختگی فکری   (از دست دادن تعادل بدن)    13- فـــلــج یــا ســـکـــته یــک طـــرفه بـــدن یـــا کــامــل
14- بیهوشی   .CEREBRAL ARTERIAL  GAS   EMBOLISM
 
گرفتگی سر خرگی مغزی توسط گاز

این عبارت یک عبارت خود آموز می باشد یعنی خود این عبارت چگونگی خود را توضیح می دهد بدین صورت که : گاز (همان هوا) یک گرفتگی سرخرگی (رگ تغذیه کنندهء خون) در مغز را بوجود می آورد. این عارضه بر اثر پارگی لایه نازکی که در ششها صورت می گیرد سپس مقدار زیادی هوا وارد خون می شود که این هوا به سمت سرخرگهای کوچک موجود در مغز از طریق قلب می رود. که در آنجا این عارضه اتفاق می افتد. عارضه   CAGE   بسیار خطرناک می باشد . که زندگی اشخاص را نیز تغذیه می نماید که نیاز به معالجه سریعا" و اورژانس دارد.
علائم و نشانه های  CAGE
 1- سرفه همراه خون  2- نفخ زیاد  3-  درد قفسه سینه  4-  تنگی نفس   5- ضربان تند قلب (افزایش در ضربان قلب)   6-کــاهـش فـــشـار خــون 

  صدمه به مغز ممکن است علا ئم زیر را منجر شود:

1- سردرد خیلی شدید   2- سکته  3-  بیحسی و بیحالی  4- بیهوشی
این علائم ممکن است مشابه بیماریهای عصبی   DCS  باشند.
هر گونه اختلال در   CAGE    و یا بیماریهای  عصبی   DCS  غواص مبتلا ، بصورت اورژانس های پزشکی در همان ابتدا قابل درمان می باشد.
کمکهای اولیه پزشکی برای DCI

ایمنی : 1- هرگز خودتان را در معرض ریسک فرد دیگر قرار ندهید، زیرا نجات جان دو غواص مشکل تر از 1 غواص است.
2- اگر فرد بیهوش است ، او را در محل ریکاوری قرار دهید و مطمئن باشید که خطوط هوایی آزاد است.
3- نظارت برغلظت(تجمع) اکسیزن بالا( البته اگر این موجود باشد)  4- دسترسی به تیم پزشکی سریع    5- انجام  CPR اگر اینکه لا زم باشد.

بعلاوه نجات دهندگان باید از موارد ذیل اطمینان حاصل کنند:

1- تعیین خطر و نگهداشتن بصورت افقی (این حالت ممکن است از انتقال حباب به مغز جلوگیری کند).
2- ترغیب غواص به آ رامش
3- لباسهای خیس را در آورید و لباسهای خشک به تن کنید.
در معرض گرمای مفرط قرار نگیرید.  4- در نظر داشتن  اینکه در یک گروه غواصی ممکن است 1 نفر فرد بیمار   DECOMPRESSION     (کاهش فشار) وجود داشته باشد.  5- هرگز از گاز و هوا   (   ENTONOX    ) استفاده نکنید.
( زیرا آن شرایط محتو ای نیتروژن بالارابدتر می کند)
علاوه بر آموزش های تهیه شده توسط سازمانها ی غواصی و کمکهای اولیه، واحد پزشکی هایپر بریک در آبردین   ABERDEEN  به غواصان اسکوبا آموزش بیشتری را در رابطه با بیماری کاهش فشارشامل استفاده از اکسیژن را میدهد.
عوامل مسمومیت زا :

  PFO: یک در یچه کوچک بین دو حفرهء فوقانی قلب را     PFO   گویند.
( البته منظور از حفرههمان بطن است  ARTERIA )
1- پرواز یعد از غواصی  2- تمرین 3-  سیگار کشیدن 4-  استفاده از مواد الکلی  5-چاقی زیاد   6-   غواصی مکرر 7-دمــــا  8-گاز تنفسی   9-  سن و جنسیت

PFO      PATENT     FORAMEN      OVAL
( یک دریچه کوچک بین دو حفرهء فوقانی قلب)

منظور از حفره همان بطن است   ARTERIA  . FO خود دریچه است که اگر باز باشد به آن   PFO  گویند. P   همان   PATENT    بمعنای بازاست . هر بچه ای که هنوز بدنیا نیامده و درون شکم مادر قرار گرفته است یک دریچه FO  د رقلبش وجود دارد و به خونی که از ششها ی مادر آمده و دارای اکسیژن می باشد اجازه عبوررا می دهد بطوریکه یک سیستم تنفسی بچه را بای پاس مس نماید. معمولا" این دریچه بدنبال زایمان بسته می شود.اگر این دریچه پس از زایمان باز بماند یک اتصال کوتاه درجریان خون بوجود می آورد که به  حبابها اجازه میدهد بطور مستقیم از چرخش خون سیاهرگی از طریق قلب به سمت مغز بروند بطوریکه عمل فیلتر کردن خون توسط سیستم تنفسی در این حالت بای پاس شده است. دیاگرام سمت راست جریان نرمال خون را د رقلب نشان میدهد.    ( فلش های سیاه) و مسیر خون و حبابها از طریق   PFO نیز نشان داده شده (فلش سبز).برای بزگتر دیدن دیاگرام روی آن کلیک نمتیید. یک حالت غیر نرمال شدید تر از حالت قبل  ASD   نام دارد(ضایعه در سیستم سرخرگی) که تقریبا" از روی علامات و حالات بیماری بیشتر قابل تشخیص است (معمولا" در سنین پایین) .

علائم تشخیص بیماری عبارتند از :

1-   صدای زمزمه قلب (صدای خاصی که از جریان خون در قلب شنیده می شود)
2-   غش کردن

دریچه  PFO  در حدود 25 درصد جمعیت دنیا وجود دارد و معمولا" عارضه خاص را برای افراد بوجود نمی آورد.هر چند که د رحدود 75 درصد غواصان را تحت تاثیر عارضه  DCS قرار میدهد. همچنین PFO احتمال افزایش بیماری کاهش فشار را زیاد می نماید ولی افراد با وجود  PFO ضرورتا" علائم بیماری در آنها بوجود نمی آید. بهمین صورت حتی در عدم وجود هر گونه اسباب جداگانه ،  DCS   همیشه بدلیل وجود  PFO   بوجود نمی آید. بدلیل اینکه بیشتر مردم با وجود   PFO   هیچگونه علائم بیماری شخصی را از خود بروز نمی دهد، تشخیص بیماری معمولا" با بروز بیماری  DCS   میسر می گردد. بر طرف نمودن این عارضه   با انجام عمل جراحی ممکن می باشد. آنهایی که متحمل مقدار قابل توجحی از ضایعه  DCS   شده اند در صورت ادامه غواصی احتمال بیشتری میرود که دچار این عارضه بصورت حاد شوند ، هر چند که  PFO   در آنها ترمیم شده باشد یا نه . تستی که برای تشخیص وجود   PFO  استفاده می شودبدین صورت است . استفاده از یک ماشین کار دیو گرافی برای نشان دادن جریان موجود خون بین دو دریچه بطن های در قلب..یک متخصص کاردیوگرافی با توجه به مطالب فوق بهمراه یک متخصص در پزشکی فشار بالا می تواننداین تست ها را انجام دهند. دراین دستورالعمل یک پروب التراسونیک (پرو بسما فوق صوت)از روی سینه شخص بیمار عبور داده می شود که بدین ترتیب یک تصویر قابل رویت از چهار حفرهء قلب روی صفحه تصویر نمایش داده می شود.

 یک محلول خاصی از یک نمک شیمیایی ( این نمک شیمیایی به CONTRAST MEDIUM) معروف است. سریعا"به درون سیستم گردشی سیاهرگی تزریق می شود که این امر باعث جریان ناگهانی حبابهای کوچک گاز درقسمت راست قلب می شوداگر در آنجا PFO وجود داشته باشد حبابها درحال عبور از بطن راست به بطن چپ قابل رویت خواهند بود. تصویر سمت راست از یک تست TTE گرفته شده است چهار بطن قلب د راین تصویر کاملا" مشخص می باشد(ATRIA در قسمت پایین تصویر می باشد.)

پرواز بعد انجام غواصی
فشار جو سطح در نتیجه هوای بالا سرماست بدلیل اینکه مو لکولهای گاز بیشتری د رارتفاع با لاتر وجود دارد فشار کمتری هم وجود دارد.و بنابراین فشار جزئی کمتری از هر گونه گاز در هوا وجود دارد. یعنی اینکه اکسیژن کمتری در دسترسی است . این هایپبریک در مقابل هایپربریک است. این مفهموم برای اکثر افرادی که با هواپیما پرواز می کنند آشنا ست که در ارتفاع بالا کابین ها در فشار بالا تری به منظور نجات زندگی افراد قرارمی گیرد.همه مسافران در هنگام وقوع حادثه ناگهانی ، ماسک اکسیژ ن کاهش فشار از بالا در مقابل آنان قرار می گیرد. هر چند در عملیات عادی ، ارتفاع کابین  بین 8000الی 7500 فوت می باشد . مقدار اکسیژن قابل دستری شخص منجر به شرایط   HYPOXIC  می شود که البته این علائم در طو  ل یک پرواز عادی تجاری برای افراد سالم پیش نمی آید. خطر اصلی غواصان در حین پرواز ، کاهش فشار اکسیژن جزئی نیست بلکه در کاهش فشارجو می باشد.
باافزایش ارتفاع ، فشار کاهش می یابد و حجم گاز هم افزایش خواهد یافت. گرچه درجه تغییر در یک جو کم فشارکمتر از یک جو پر فشار است و حبابهای نیتروژن در بدن بیشتر می شود و ممکن است         DCS  را سخت تر و شدید تر کند. فضای گاز بیشتر ، گاز را PNEUMOTHERAX

رشد خواهند کرد.   مدت زمان بین غواصی و پرواز به عوامل زیادی بستگی دارد . مانند عمق ، مدت و تعدا د غواصی یک زمان قطعی برای آن وجود ندارد که البته برای غواصی های اسکوبا                  SCUBA   مدت زمان 12 تا 24 ساعت قبل از پرواز پیشنهاد می شود.
قبل از پرواز باید موارد بسیاری را در نظر گرفت:
هر فرد متحمل کاهش فشار   Decom   از یک جو هایپر بریک باعث اجتماع نیتروژن خواهد شد که آن باعث ایجاد حبابها می شود.
زمان بیشتری برای دفع نیتروژن بگذارد، احتمال BEND  بیماری هم کمتر است.
کابین های هواپیمایی تجاری 500/7)مورد فشار قرار می گیرد.
ناتوانی فشار کابین در ارتفاع ممکن است باعث بیماری شدید کاهش فشار (در آن دسته از افراد ی که با نیتروژن مازاد حمل می شوند ، بشود)
تدابیر پزشکی برای معالجه افراد   DCI   در هواپیمای مسافربری محدود است .
تمارین
احتمال آسیب به افراد سالم کمتر از افراد بیمار (مورد دار ) هست اما امکان ریسک هنگام تمارین فیزیکی سخت وجود دارد.گفته میشود که در تمارین سخت و دشوار در افراد لاغر باعث تشکیل حبابهای گاز بنام    MICRONUCLEI  می شود.که برای نابودی( انتشار )آنها چندین ساعت طول می کشد هر چند یک ارتباط قطعی بین    MICRONUCLEI
و بیماری کاهش فشار وجود ندارد. پیشنهاد میشود که تمارین دشوار قبل از غواصی اسکوبا بیش از 4 ساعت طول نکشد. تمارین مناسب باعث بهتر شدن جریان خون را در بافت های ماهیچه ای و افزایش عملکرد ریوی و قلبی می شود. بنابراین ممکن است به افزایش میزان دفع نیتروژن از بدن کمک کند.تمرین فیزیکی زمانی مفید است که با اعتدال انجام شود. جلوگیری از تمرین سخت ممکن است دشوار باشد اما به نظر می رسد که احتیاط لازم باشد.


کشیدن سیگار:
توجه به اهمیت عملکرد موثر سیستم تنفسی انسان ، اثرات سیگار می تواند هنگام غواصی اسکوبا تاثیر قابل توجهی داشته باشد. کشیدن سیگار ، شامل    CO منواکسید کربن که آن سمی است. مقدار  CO در بدن یک شخص سیگاری 10% و 2% در یک شخص غیر سیگاری است. این سطح افزایشی ، توانایی گلبولهای قرمز بدن را برای انتقال اکسیژن کاهش میدهد. کشیدن سیگار همچنین شامل نیکویتن هم است که به عنوان یک دارو عمل  می کند و ممکن است خطر  DCS را در شخص افزایش دهد. مشکلات بیشتر اینکه شامل بیماری مزمن ریوی   COPD که منجر به کاهش اکسیژن و افزایش حفظ دی اکسید کربن در بدن بشود.که این عاملی برای مسمومیت اکسیژن  CNS  میباشد. سلامت افراد سیگاری عموما" د رخطر است و مستعد مشکلات و عوارض خونی هستند.
مصرف مواد الکلی :
مواد الکلی تاثیر فراوانی بر تعادل و هوشیاری و عوامل روانی فرد میگذارد همانطور یکه توانایی یک غواص برای انجام وظائف لازم را بمنظور غواصی ایمن اثر می گذارد.که کاهش در توانایی غواصی یا عدم توانایی غواص باعث خماری فرد غواص می شود. مصرف مواد الکلی حالت بیهوشی و اثر افسردگی را در سیستم عصبی افزایش می دهد. مصرف مواد الکلی همچنین باعث افزایش ادرا ر شخص می شودکه این یکی از عوامل خطر زا د ربیماری DCS  می باشد.

چاقی زیاد:
افزایش بافتهای چربی بدن منجر به افزایش لدنیگ نیتروژن د ربدن میشود.از آنجائیکه نیتروژن 5 بار قابلیت بیشتری در بافتهای چربی نسبت به ماهیچه ها دارد. بدلیل اینکه چربی بدن می تواند گاز بیشتری نسبت به ماهیچه ها جذب کند، آن زمان بیشتری برای دفع از بدن می برد که خطر DCS   وجود دارد. چاقی بیش از حد همچنین نیازمندی بدن را به اکسیژن افزایش میدهد و همچنین منجر به کاهش توانایی فیزیکی فرد می شود. حالتهای مربوط به چاقی و همچنین بیماری دیابتی وانسداد شریان قلب که عوامل خطر زا    می باشد.
غواصی های مکرر:
بعد از انجام هر غواصی ، بدن بعضی از گازهای ساکن (خنثی) را در بافتها ذخیره می کند. استفاده درست از جداول غواصی معمولا" مقداری از گاز را از طریق ریه ها به منظور جلوگیری از ایجاد حباب های بزرگ که مشکلات فیزیولو ژیکی به وجود می آورد را دفع می کند. اگر زمان کافی برای خارج کردن گازهای حل نشدنی وجود نداشته باشد،  تکرار غواصی ، خطر  DCS  را افزایش میدهد.  به همین دلیل عمق و مدت غواصی ، مقدار گاز جذب شده را مورد تاثبر قرار میدهد.

دما  :
غواصی    SCUBA  اسکوبا در آب گرم عموما"  نیتروژن بالا تری را نسبت به آب سرد منجر میشود. که این مربوط به اثرات اتساع عروق می باشد.
گا زتنفسی :
راه چارهای مطمئن هوای استاندارد می تواند برای غواصی اسکوبا مورد استفاده قرار گیرد. خواص واحد گازها و گازهای ترکیبی باید کاملا" برای تعیین یک غواصی ایمن در نظر داشت.
سن و جنسیت :
عقائد متفاوتی برای ارتباط بین  DCS   و سن و جنسیت وجود دارد. مطالعه توسط آزمایشگاههای ARMSTRONY نشان داده که  در مردان یا لای 42 سال افزایش بیماری کاهش فشار ، سه برابر بیشتر در مقایسه با افراد بین 21 تا 18 سال وجود دارد ( دلیل افزایش هر گونه خطر مربوط به غواصی     DCS  باید مقدار چربی بدن غواص باشد.)
REFENNAL AJ CASUTIEN
علائم اصلی همراه با کمک های مقدماتی ارزیابی می شود و اورژانس با اطلا عات U.K.  تماس بر قرار می کنند. این را می توان با یک دستمزد پولی از  BHA  خریداری کرد. غواصا نی که اعمالی را در واحد پزشکی هیا پر بریک متحمل می شوند ممکن است یک فرم از واحد نرسینگ د رخواست نمایند. نمایندگی های دیگر مانند شبکه هشدار غواصان مشابه این کارتها عرضه می کنند. این ضروریست که نجات دهندگان از جریان مناسب REFENNAL به منظورراعمال افزایش فشار آگاه باشند. لازم است موسسه سلامتی و ایمنیHSE غواصان تجاری اسکوبا را در انگلیس همراه با هماهنگی قبلی و امکانات مناسب در هنگام وقوع     DCI داشته باشد. غواصان تفریحی در اسکاتلند بدون ارائه هزینه ای در حداکثر اتاقک های مناسب به عنوان NHS خدمات سلامتی بین المللی کار می کنند.
درمان افزایش فشار( RECOMPRESSION  )
درمان و معالجه قطعی هر گونه بیماری کاهش فشار ، افزایش فشار در یک اتاق پر فشار میباشد. منظور اصلی ،کاهش حجم حبابهای موجود می باشد. بعلاوه ، اکسیژن 100% به این خاطر داده می شود که نیتروژن از بدن دفع شود. علائم ممکن است بصورت آسیب به بافتهای بدن و یافته های خونی و اطراف نقاطی که حبابها قرار گرفته اند ، باشد. درمان  BENDS    بر اساس جدول اصلاح شده 6 می باشد.دراین حالت بیمار تقریبا" 3 بار در یک فشاز جو نرمال با عمق  MSW  18   برابر است، تحت فشار قرار می گیرد.منوط به شرایط بیمار در طول درمان و جدول ممکن است بعد از مدت زمانی تغییر پیدا کند.
اتاق فشار غواصی و پزشکی ساخته شد 60" و54"و48"

کپی برداری با ذکر منبع بلامانع

اهمـیـت تـــوقف هـــای ایمنی در عمق زیــاد

بازنگری الگــوهای صعـود در غــوص هــای فشاربـــرداری

نویسنده : ریچارد ال پایل

ترجمه :اروند حميد

قبل از شروع بگذارید موضوعی را کاملا"روشن کنم ، من شیفته ماهی ها هستم ( یعنی ماهی شناسی ) الغرض ، این توضیح دو معنا دارد . اول اینکه من عمری را زیر آب گذراندم  و دوم ، اگر چه من  زیست شناسم  و  تا  حدودی  از فیزیولوژی جانوران سر در می آورم ، اما کارشناس فیزیولوژی فشاربرداری نیستم  وقتی  دارید  چیزهایی را که من باید بگویم ، می خوانید حواستان به این دو موضوع باشد .

مدتها پیش از آنکه پدیده ای به نام (غواصی فنی ) وجود داشته باشد ، غوصهای بسیار زیادی در عمق 220-180 فوت انجام می دادم و چون تعداد غوص ها بسیار زیاد بود دست آخر متوجه وجود الگوهایی در غوص کردن شدم . تقریبا" همیشه بعد از این غوص ها تا حدودی احساس خستگی و کسالت می کردم . برای من آشکار بود که بروز این عوارض پس از غوص بیشتر به تجمع گازهای خنثی مربوط میشود تا خستگی بدنی یا قرار گرفتن در معرض حرارت ، چون بطور کلی وقتی کمتر از یک ساعت را در عمق 200 فوت آب می گذراندم این عوارض بطور خیلی شدیدتری نسبت به زمانی که بین چهار تا شش ساعت در عمق های خیلی کمتر غوص می کردم ، ظاهر می شدند .

نکته جالب این بود که این عوارض همیشه وبه یک شکل ظاهر نمی شدند . گاهی اوقات من هیچ کدام از عوارض پس از غوص را احساس نمی کردم و گاهی پس از غواصی به علت شدت خواب آلودگی برایم بسیار دشوار بود که بیدار بمانم و فاصله محل کار تا خانه را رانندگی کنم . تلاش میکردم تا میان شدت عوارض و فاکتورهای بسیار زیادی همچون زمان در آب بودن ، زمان اضافه ای که در توقف های فشار برداری 10 فوتی سپری می شد ، قدرت جریان آب ، شفافیت آب ، دمای آب ، مقدار خواب شب پیش از غواصی ، سطح آبزدایی بدن .... شما این اسم را بهش دادید رابطه ای پیدا کنیم اما به نظر می رسید هیچ رابطه ای میان آنها و عوارض پس از غوص وجود نداشته باشد . بالاخره علتش را فهمیدم – در غوص هایی که ماهی جمع آوری می کردم ، هیچ گاه خستگی و عوارض پس از غوص سراغم نمی آمدند و غوص هایی که در آنها چیزی عایدم نمی شد ، معمولا" عوارض پس از غوص را به دنبال داشت . در عجب بودم که این رابطه تا چه حد پایدار است .البته ، مشکل این بود که این رابطه هیچ معنایی نداشت . چرا میباید رابطه ای میان ماهی گرفتن و عوارض پس از غوص وجود داشته باشد در واقع میبایست انتظار عوارض شدیدتر را پس از غوص های همراه با ماهیگیری داشت چون در این غوص ها تلاش و فعالیت من در زیر آب معمولا" بیشتر بود ( ماهیگیری همیشه کار آسانی نیست ) اگر چه تفاوت دیگری هم وجود داشت . می دانید که اغلب ماهی ها دارای اندامی داخلی هستند که با گاز پر شده و (( مثانه هوا )) نامیده می شود و در واقع بر قرار کننده حالت شناوری ماهی ها در آب می باشد . اگر یک ماهی را مستقیما" از عمق 200 فوتی به سطح آب بیاوریم ، مثانه هوایی اش تا تقریبا" هفت برابر اندازه واقعی اش افزایش حجم می یابد و به اندام های دیگر آسیب می رساند . من می خواستم ماهی هایی را که می گیریم زنده نگه دارم ،و به همین خاطر در طول صعودم به سطح آب در نقاطی توقف میکردم و بطور موقت یک سوزن زیر جلدی را در مثانه ششهای ماهی فرو میکردم تا گازهای اضافی خارج شوند . در حالت عادی این کار را در عمقی خیلی بیشتراز عمق اولین توقف فشار برداری انجام میدادم . مثلا" در غوصی که عمق آن بطور متوسط 200 فوت است ، اولین توقف فشار برداری معمولا" در نزدیکی عمق 50 فوتی است ، در حالی که حدودای عمق 125 فوتی باید به خاطر ماهی توقف میکردم . به همین خاطر هر وقت ماهی می گرفتم ، صعود من شامل یک توقف دو تا سه دقیقه ای اضافی در عمقی بسیار بیشتر از عمقی که اولین توقف فشاربرداری لازم بود در آن انجام گیرد ، می شد . متاسفانه این هم هیچ معنایی نداشت . وقتی که شما توجه تان را تنها معطوف تنش های ناشی از گازهای نامحلول در خون و بافت ها می کنید ( چنانچه همه الگوریتم های فشاربرداری مورد استفاده امروزه چنین می کنند )  در غوص هایی که دارای توقف های عمیق تری هستند ، انتظار مشکلات فشار برداری بیشتری خواهید داشت چون در آنها زمان بیشتری در عمق بیشتر گذرانده می شود . مانند کسی که به آنچه واقعا" در دنیای واقعی رخ میدهد  اعتقاد بیشتری دارد تا آنچه که بر اساس دنیای تئوری ها باید اتفاق بیافتد ، تصمیم گرفتم توقف هایی در عمق زیاد را در همه غوص های فشار برداری ام بگنجانم ، صرف نظر از اینکه ماهی گرفته بودم یا نه . میدانید چه اتفاقی افتاد ؟ همه خستگی ها و عوارض پس از غوص واقعا" با هم از بین رفتند . شگفت انگیز بود . عملا" دست بکار شدم و در بعد ازظهرروزهایی که در صبح غوص عمیق انجام داده بودم ، در مورد کشف حیرت انگیزم با مردم صحبت می کردم . اما همیشه با بدبینی آنها مواجه می شدم و گاهی هم سخنرانی های عبوسانه از سوی کارشناسان در مورد اینکه چقدر نظر من اشتباه است . نظر قطعی آنها این بود که شما باید به سرعت از عمق زیاد خارج شوید تا تجمع گاز اضافی به حداقل برسد . چون آدمی نبودم که سرم برای دعوا درد کند دیگر در مورد(( توقف های فشاربرداری در عمق زیاد )) با کسی حرفی نزدم . پس از گذشت سال ها بیشتر به اهمیت این توقف ها در کاهش احتمال بروز بیماری فشار برداری پی می بردم . همه مواردی که عوارض پس از غوص سراغم می آمدند ، از یک خستگی گرفته تا درد شانه و در یک مورد هم ناتوانی حرکت دستها و پاها ، مربوط به غوص هایی بودند که توقف برای فشار برداری در عمق زیاد را از آنها حذف کرده بودم .  بعنوان یک دانشمند حرفه ای ، باید از مکا نیسمی که در پس این پدیده قرار گرفته بود سر در می آوردم . به همین ترتیب ، همیشه با تناقض آشکاری که در نمایه فشار برداری ام وجود داشت ، دچار دردسر می شدم . پس از آن در سخنرانی دکتر دیوید یونت در مجمع سا ل 1989 آکادمی آمریکایی علوم زیر سطحی حضور یافتم . برای کسانی که او را نمی شناسند باید بگویم که دکتر یونت ، پروفسور فیزیک در دانشگاه هاوایی و یکی از ابلاغ کنندگان ((مدل تراوایی متغیر )) برای محاسبه فشار برداری است . در این مدل حضور میکرو نوکلی ( حباب های فاز گازی در خون و بافت ها ) و فاکتورهایی که باعث بزرگترشدن و یا از میان رفتن آنها در طول فشار برداری می شود ، در نظر گرفته شده است . نتیجه نهایی این است که در مدل تراوایی متغیر بر لزوم توقف های فشار برداری اولیه تاکید شده است . این توقف ها در عمقی خیلی بیشتر از آنچه مدل های فشار برداری نئو – ها لید انیان (که کابین – مبنا می باشند ) پیشنهاد می کنند ،صورت می گیرد. و بالاخره علت آن بر من آشکار شد . ( برای توضیحات بیشتر در مورد مدل تراوایی متغیر فصل ششم بهترین انتشارات فیزلوژی و پزشکی هوای فشرده ، یونت 1988 را بخوانید )از آنجایی که شما می دانید من کارشناس فیزلوژی غواصی نیستم ،بگذارید آنچه را که فهمیده ام به شیوه ای برایتان شرح دهم که غواصان تحصیل کرده بتوانند معنای آنرا در یایند . اول آنکه اغلب خوانندگان این مقاله اطلاع دارند که حباب های درون عروقی به طور معمول پس از اغلب غوص ها مشاهده می شوند ( حتی غوص هایی که دارای عملیات فشار برداری نیستند ) حباب ها وجود دارند اما حضور آنها همیشه منجر به بروز عوارض بیماری فشار برداری نمی شود . در حال حاضر اغلب غوص های فشار برداری در عمق زیاد بوسیله غواصان فنی ( که با غواصان نظامی یا تجاری متفاوت هستند) اجرا می شوند و عمدتا" غوص های زیر اشباع می باشند . بعبارت دیگر دارای زمان ته آب نسبتا" کوتاهی هستند ( من در این متن 2 ساعت در عمق 300 فوت را زمان ته آب «کوتاهی» در نظر گرفته ام ) وابسته به عمق و مدت زمان غوص و مخلوط گازی مورد استفاده ، معمولا" یک «کشش» صعودی نسبتا" طولانی بین ته آب و اولین توقف فشار برداری وجود دارد که توسط هر مدل کابین مبنای نظری محاسبه می شود . هر چه زمان ته آب کوتاهتر باشد، این کشش صعودی بیشتر میشود تفکر منطقی به ما میگوید که شما باید عمق زیاد را هرچه سریعتر می توانید ترک کنید تا تجمع گاز اضافی را به حداقل ممکن برسانید . حتی بسیاری از مردم اعتقاد دارند که در قسمت های عمیق تر آب غواص باید با سرعت بیشتری صعود کند. مهمترین نکته این است که غواصان معمولا" با کاهش نسبتا" آشکاری در فشار محیط که در دوره های زمانی نسبتا" کوتاه رخ میدهد صعود می کنند . درست طوری که بتواند هر چه سریع تر عمق زیاد را ترک کنند . به نظر من، مشکل همین جاست. ممکن است این موضوع به زمان مورد نیاز برای گردش خون در کل سیستم گردش خون یک غواص معمولی مربوط باشد. ممکن هم است مربوط به حباب های ریزی شود که هنگام عبور خون از درون دریچه های قلب تشکیل می شوند و به علت انتشار گاز از خونی که آنها را احاطه کرده بزرگتر می شوند .دلیل فیزیولوژیکی این موضوع هر چه باشد ، به نظر من طی صعود بدون توقف اولیه از عمق آب این حباب ها تشکیل می شود و یا افزایش اندازه آنها تقویت میشود. در سال گذشته من چیزهای زیادی در مورد فیزیک حباب ها آموختم، بیش از آنچه که به مطالب این مقاله مربوط شود – این آموخته ها را برای کسی می گذارم که واقعا از آنها سر در می آورد. عجالتا" همین قدر کافی است که بگویم، بزرگ یا کوچک شدن یک حباب بستگی به فاکتورهای پیچیده متعددی دارد و یکی از آنها اندازه حباب در زمانی مشخص است. حبابهای کوچکتر قابلیت بیشتری برای کوچکترشدن طی فشار برداری دارند و حبابهای بزرگتر نیز قابلیت بیشتری برای بزرگترشدن دارند و احتمالا" منجر به بروز بیماری فشاربرداری می شوند. بنابراین برای کاهش احتمال بروز بیماری فشابرداری، مهم است که اندازه جبابها را کوچک نگه داریم . صعودهای نسبتا" سریع از عمق زیاد بسوی اولین ایستگاه فشاربرداری تعیین شده باعث کوچک نگه داشتن حبابها نمی شود . از طریق کند کردن صعود اولیه بسوی اولین ایستگاه فشاربرداری ( منظور از آن اضافه کردن یک یا چند توقف فشاربرداری پیش از آن است ) شاید بتوان اندازه حباب ها را به حد کافی کوچک نگه داشت تا طی بقیه توقفهای فشاربرداری، کوچکتر شوند. اگر چیزهایی که می گویم درست باشد، گمان می کنم که تغییرات فراوان در احتمال وقع بیماری فشاربرداری بیشتر که مربوط به الگوی صعود از ته آب بسوی اولین توقفگاه فشاربرداری باشد تا اینکه به بقیه نمایه فشاربرداری مربوط شود. بیماری فشاربرداری پدیده ای فوق العاده پیچده است- پیچیده تر از اینکه حتی پیشرفته ترین دانشمندان فیزیولوژی غواصی بتواند آن را توضیح دهند. بد شانسی این است که احتمالا" ما هرگز بطور کامل از آن سر در نخواهیم آورد و علت اصلی آن آشفتگی غیر قابل باور بدن انسان است و این سطح آشفتگی مانع هر گونه تلاشی برای پیش بینی درباره چگونگی پیشگیری از وقوع بیماری فشردگی است . ولی من فکر می کنم که ما بعنوان غواصان فشاربرداری زیر اشباع می توانیم با تغییر دادن شیوه صعود اولیه از عمق زیاد تا حد قابل ملاحظه ای احتمال ابتلا به آن را کاهش می دهیم .بسیاری از شما لابد در این فکر هستید «اما او که گفت کارشناس فیزیولوژی غواصی نیست ، چرا باید به او اعتماد کنم ؟ » اگر دارید به این موضوع فکر می کنید ، بسیار خوب است چون این دقیقا" چیزی است که من از شما می خواهم به آن فکر کنید زیرا شما نباید به سادگی به من اعتماد کنید. بنابراین سری به ،شماره سوم مجله دیپ تک ، سپتامبر 95 بزنید و مقاله بروس ونیک را بخوانید . می دانم که این مقاله در مورد چیزهای نسبتا" دشواری صحبت کرده است و شما باید آنراچندین مرتبه بخوانید تا از آن سر در بیاورید به شما پیشنهاد می کنم به آکوا کوریس تلفن کنید و نوار کاست شماره 9 ( استراتژی های فشاربرداری حباب ) کنفرانس تک. 95 را سفارش دهید و به اریک میکن گوش دهید که به مواردی در مورد فیزیک گازها اشاره می کند که احتمالا" قبلا" آنها را نمی دانستید . حال که دنبال این کار را گرفته اید ، نوار کاست جلسه «فهمیدن جدولهای تریمیکس در کنفرانس اخیر تک.96 را نیز سفارش دهید. شما می توانید در این کاست به سخنان اندر گالرن ( که شاید بتوان او را پدر تریمیکس نامید ) گوش دهید او در مورد چگونگی کاهش آشکار بیماری فشاربرداری پس از افزودن توقف های فشار برداری بر آنچه جدولها پیشنهاد می کنند ، صحبت می کند.در نوار کاست مشابهی می توانید سخنرانی ژان – پیرایمبرت از کومس ( عملیات غواصی تجاری فرانسه که بعضی از عمیق ترین غوص های جهان را اجرا کرده است ) در مورد یک روش کاملا" جدید برای بررسی نمایه فشار برداری را بشنوید . این نمایه شامل توقف های اولیه ای می شود که در عمق بسیار بیشتری از آنچه اغلب جدولها پیشنهاد می کنند ، صورت می گیرد. چرا از جورج ایروینگ نی پرسید منظورش از افزودن « سه یا چهار توقف  کوتاه در عمق زیاد پیش از اولین توقفی که هر کدام از برنامه های [فشاربرداری ] توصیه می کنند چیست ؟ (شماره چهارم مجله دیپ تک ، ژانویه 96 ) اگر اینها کافی نیست به سخن سر دبیر در مجله الرت دایور، فوریه/ژانویه 1996 از دکتر پیتر بنت مراجعه کنید. او درباره موضوعی که در اصل با این مقوله مشابه است در قالب غواصی تفریحی صحبت می کند اگر واقعا می خواهید در این باره مقاله بخوانید که چشمتان را باز کند گزارشی در مورد عادات ماهیگیران غواص در تورس استریت نوشته لمیسوریروهیلز را بخوانید (نام آن در بخش منابع در انتهای همین مقاله آمده است ) این لیست همچنان ادامه دارد . نکته مهم اینست که ظاهرا" من تنها تبلیغ کننده شیوه توقف های فشاربرداری در عمق زیاد نیستم . آیا هنوز نسبت به این موضوع تردید دارید؟ بگذارید این طور بپرسم : آیا فکر می کنید که به اصطلاح «توقف های ایمنی » بعد از به اصطلاح غوص های « بدون فشار برداری» در کاهش احتمال بروز بیماری فشاربرداری مفید هستند ؟ اگر چنین فکر نمی کنید به شما پیشنهاد می کنم نگاهی به آمار و ارقام منتشر شده از سوی دایورز الرت نتوورک بیندازید. و اگر چنین اعتقادی دارد، از هم اکنون «توقف های عمق زیاد » را به برنامه  غواصی «بدون فشار برداری » خود اضافه کنید . اگر این کار باعث می شود احساس بهتری داشته باشید ، پس توقف های فشاربرداری اضافی در عمق زیاد را توقف های ایمنی در عم زیاد بنامید و آنها را پیش از صعود به سمت اولین ایستگاه فشاربرداری تعیین شده انجام دهید .بعضی از شما ممکن است در این فکر باشید که هم اکنون نیز توقف های ایمنی در غوص های فشاربرداری من وجود دارد- من همیشه 10 یا 20 فوت عمیق تر از اولین ایستگاه فشاربرداری تعیین شده توقف می کنم این کار شما قدمی در جهت صحیح محسوب می شود اما آن چیزی که من در اینجا از آن صحبت می کنم نیست . حتما می پرسید : چرا نیست ؟ « من توقف های ایمنی در غوص های بدون فشار برداری را در عمق 20 فوتی انجام می دهم چرا نباید توقف های ایمنی عمیقم را 20 فوت زیر سقف تعیین شده انجام دهم ؟ » پاسخش را من به شما میگویم. چون توقف های ایمنی باعث جلوگیری از رشد حباب ها می شوند و رشد حبابها تا حدودی نتیجه تغییر در فشار محیط است و نه نتیجه تغییر عمق طولی . فرض کنید که بع از غوصی تا عمق 75 فوتی ، شما یک توقف ایمنی در عمق 20 فوتی انجام می دهید . فشار محیط در سطح دریا ATA   1 است . فشار محیط در عمق 75 فوتی تقریبا" ATA 3/3 و در توقفگاه ایمنی شما که عمق 20 فوتی است ATA  6/1 است که تقریبا" حد وسط فشار ATA 1 و ATA 3/3 است . حالا فرض کنید که دارید غوص 200 فوتی انجام می دهید ( در فشار تقریبا ATA  7 ) و اولین توقفگاه فشاربرداری در عمق 50 فوتی برای شما تعیین شده است ( در فشار تقریبا ATA  5/2 ) . حد وسط فشار محیط بین این دو عمق ATA 75/4 یا کمی کمتر از عمق 125 فوتی است . بنابراین در این غوص شما باید توقف های ایمنی عمیق خود را در عمق 125 فوتی انجام دهید. دقیقا" همان عمقی که من متوقف می شدم تا سوزنهای زیر پوستی را به ماهی های کوچکم بزنم.البته این را هم باید بگویم که فیزیک و فیزیولوژی خیلی پیچیده تر از این هستند ممکن است فشار های محیط حد وسط عمق ایده آل برای توقف های ایمنی نباشند . در واقع تقریبا" با اطمینان می توانم به شما بگویم که نیستند. براساس آنچه از مدلهای فشاربرداری حباب – مبنا دستگیرم شده است ، می توانم بگویم که توقف های فشاربرداری اولیه باید نتیجه ای از تغییرات در فشار مطلق محیط باشند ، نه اینکه نتیجه تغییرات در فشار نسبی محیط . بنابراین این توقف ها در اغلب غوص های فشار برداری باید در عمقی بیشتر از فشار محیط حد وسط انجام گیرند . متاسفانه من شدیدا" در مورد اینکه کامپیوترها شروع به استفاده از الگوریتم ها ی  فشار برداری  حباب  مبنا کنند و یا حداقل شکل های کامل نشده این الگوریتم ها را به کار ببرید، شک دارم تا آن زمان ، غواصان فشار برداری ، به روش ساده تر نیاز داریم حسابی سر انگشتی که استفاده از آن نیار به قدرت پردازشگری کامپیوترهای اکتریکی  نداشته باشد . شاید روش ایده آل این باشد که به سادگی سرعت صعود را در طول قسمت های   عمیق صعود کاهش دهیم . متاسفانه انجام دادن این کار – خصوصا در آب ها ی آزاد، دشوار است . در عوض فکر می کنم شما باید یک یا چند توقف کوتاه مدت جداگانه را در صعود های طولانی تان بگنجانید تا صعود از عمق به سطح به چند قسمت تقسیم شود . از نظر فیزیولوژیکی چه این کار صحیح باشد و چه نباشد ، شما به این توقف ، به عنوان حفره های توقفی نگاه کنید که به بدن شما امکان می دهد با تغییرات فشار محیط سازگار شود .

شیوه من برای گنجاندن توقف های ایمنی عمیق در برنامه صعود این است :

1-     با استفاده از نرم افزاری که همیشه استفاده می کنید ، نمایه فشاربرداری غوصی را که می خواهید انجام دهید، محاسبه کنید.

2-     فاصله بین عمیق ترین نقطه غوص ( در زمانی که صعود آغاز میشود ) و اولین توقفگاه فشاربرداری که از قبل تعیین شده است را بدست آورید و نقطه حد وسط آن را بیابید . اگر تمایل داشته باشید می توانید فشار محیط حد وسط بین این دو نقطه را به کارببرید، اما برای اکثر غوص ها در غواصی فنی، فاصله حد وسط طولی به اندازه کافی نزدیک خواهد بود و محاسبه آن آسان تر است . این عمق اولین توقف ایمنی شما خواهد بود و توقف در آن حدود دو تا سه دقیقه طول خواهد کشید .

3-     با گنجاندن توقف ایمنی عمیق در نمایه خود، نمایه فشاربرداری را دوباره محاسبه کنید. ( اغلب نرم افزارها می توانند محاسبات نمایه ای  را در چند سطح انجام دهند )

4-     اگر فاصله بین اولین توقف ایمنی عمیق و اولین ایستگاه فشاربرداری تعیین شده بیشتر از 30 فوت است، دومین توقف ایمنی عمیق را در نقطه ای در حد وسط بین اولین توقف ایمنی عمیق و اولین ایستگاه فشاربرداری تعیین شده قرار دهید.

5-     در صورت لزوم این کار را تکرار کند تا وقتی که فاصله بین آخرین توقف ایمنی عمیق و اولین ایستگاه فشاربرداری تعیین شده به کمتر از 30 فوت برسد .

 برای مثال، تصور کنید که می خواهید یک غوص تریمیکس در عمق 300 فوتی انجام دهید و طبق محاسبات کامپیوتری، نرم افزارتان اولین ایستگاه فشاربرداری را در عمق 100 فوتی تعیین کرده است. شما باید نمایه فشاربرداری را با اضافه کردن توقف های کوتاه ( 2 دقیقه ای ) در عمق های 200 فوتی، 150 فوتی، و 125 فوتی مجددا" محاسبه کنید. البته، از آنجا که نرم افزارتان فرض را بر این گذاشته است که در طول این توقف ها شما هنوز در حال اسفتاده از ذخیره گازی تنفسی هستید، بفیه زمان فشاربرداری محاسبه شده کمی طولانی تر از حالتی می شود که شما توقف های ایمنی عمیق را در برنامه صعود قرار نداده بودید . اگر چه بر اساس تجربه خودم و به طور آشکار تجربه بسیاری از افراد دیگر، کاهش احتمال بروز بیماری فشاربرداری خیلی با ارزش تر از هزینه های گذراندن زمان بیشتری در آب است. در واقع حاضرم شرط ببندم که محاسن توقف های ایمنی عمیق آنچنان زیاد هستند که شما واقعا" می توانید کل زمان فشاربرداری را کاهش دهید ( با انجام دادن توقف های کوتاهتر در عمق کمتر) و باز هم خطر ابتلا به بیماری فشاربرداری را کاهش دهید- اما تا زمانی که کسی پیدا شود و با فراهم آوردن دلایل کافی علت این تضاد را توضیح دهد، اطمینان داشته باشید این روش ایمن است و این زمان اضافه را برای فشاربرداری حذف کنید. و نکته آخر اینکه هر کسی مطالب و مقالات من را در اینترنت می خواهد، به خوبی میداند که من به شدت طرفدار ایده به عهده گرفتن مسئولیت شخصی در امر غواصی هستم اگر شما تصمیم گرفته اید پیشنهادات من را به کار ببندید و توقف های ایمنی در عمق زیاد را در غوص های فشاربرداری تان انجام دهید، بسیار عالی است . اگر هم قصد دارید که نمایه های فشاربرداری خودتان را که توسط کامپیوتر تولید شده اند، دنبال کنید، باز هم عالی است. اما هر کاری که می کنید مسئولیت آنچه که در زیر آب برایتان اتفاق می افتد ، کاملا" و تماما" به عهده خودتان است. محض رضای خدا شما پستانداران زمینی هستید – و آنچه در درجه اول قرار می گیرد این است که زیر آب کاری برای انجام دادن ندارید- اگر نمی توانید مسئولیت کارتان را به عهده بگیرید ، پس خارج از آب بمانید . اگر بر اساس روش پیشنهادی من در غواصی توقف های ایمنی را به کار بردید و پس از آن دچار مشکل و گرفتاری شدید ، تقصیر خودتان است چون به اندازه ای نادان بودید که برای فشاربرداری نصایح یک ماهی شناس را به کار گرفتید.

فیـــــزیــــــولــــــــــوژی غـــــــواصــــــــی

    هنگامی که انسان ها به زیر آب فرو می روند فشار در اطراف آنها به مقدار فوقالعاده زیادی افزایش می یابد. برای جلوگیری از روی هم خوابیدن ریه ها ، هوا نیز بایستی تحت فشار زیاد رسانده شود و این امر خون در ریه ها را در معرض فشارهای فوق العاده زیاد گازهای حبابچه ای قرار می دهد که هیپرباریسم نامیده میشود. این فشارهای بالا در صورتی که از حدود معینی تجاوز کنند ، می توانند موجب تغییرات فوق العاده شدیدی در فیزیولوژی بدن شوند.

● رابطه عمق دریا با فشار

   ستونی از آب دریا به ارتفاع ۱۰ متر در ته خود فشاری برابر با یک اتمسفر ایجاد می کند. بنابراین شخصی که در ۱۰ متری زیر سطح اقیانوس قرار داشته باشد، در معرض فشاری برابر با ۲ اتمسفر قرار خواهد گرفت که یک اتمسفر آن مربوط به فشار هوای موجود در بالای آب و یک اتمسفر آن مربوط به وزن خود آب است.

● اثر فشارهای سهمی زیاد گازها بر روی بدن

   گازهایی که غواص در هنگام استنشاق هوا بطور عادی در معرض آنها قرار دارد عبارتند از نیتروژن ، اکسیژن و دی اکسید کربن. هر یک از این گازها می توانند گاهی موجب اثرات فیزیولوژیک جدی در فشارهای زیاد شوند.

● تخدیر نیتروژنی در فشارهای زیاد نیتروژن

  تقریبا 80 درصد هوا را نیتروژن تشکیل می دهد. نیتروژن در فشار کنار دریا اثر شناخته شده ای بر روی اعمال بدن ندارد اما در فشارهای زیاد می تواند موجب درجات متغیری از تخدیر یا نارکوز شود. هنگامی که غواص برای یک ساعت یا بیشتر در زیر دریا باقی میماند و هوای فشرده استنشاق میکند، عمقی که در آن نخستین علایم نارکوز خفیف ظاهر میشود تقریبا ۳۶ متر است.

  در این عمق ، غواص شروع به احساس نشاط و از دست دادن بسیاری از ناراحتی های خود می کند. در عمق ۴۵ تا ۶۰ متری ، غواص خواب آلود می شود. در عمق ۶۰ تا ۷۵ متری قدرت غواص بطور قابل ملاحظهای کاهش مییابد و غالبا نمیتواند کارهایی را که از او خواسته میشود با دقت و ظرافت انجام دهد. نارکوز نیتروژنی دارای مشخصاتی بسیار مشابه مستی با الکل است و به این دلیل آن را مستی اعماق نامیده اند.

● مسمومیت با اکسیژن در فشارهای زیاد 

هنگامی که فشار اکسیژن به مقدار زیادی از ۱۰۰ میلیمتر جیوه بالاتر میرود، اکسیژن محلول در آب خون افزایش مییابد. در محدوده طبیعی فشار اکسیژن حبابچه ای تقریبا هیچ مقداری از اکسیژن کل خون مربوط به اکسیژن محلول نیست اما بتدریج که فشار بطور افزایندهای وارد محدوده هزاران میلیمتر جیوه میشود قسمت بزرگی از اکسیژن کل خون به جای اینکه به حال ترکیب با هموگلوبین باشد به حال محلول است.

   به علت فشار اکسیژن بافتی که هنگام استنشاق اکسیژن با فشار اکسیژن حبابچه ای بسیار بالا بوجود می آید به آسانی میتوان درک کرد که این موضوع می تواند برای بسیاری از بافتهای بدن زیان آور باشد. این موضوع بویژه در مورد مغز صدق میکند. در واقع قرار گرفتن در معرض ۴ اتمسفر فشار اکسیژن میتواند در بیشتر مردم بعد از ۳۰ دقیقه موجب تشنجات و به دنبال آن اغما گردد.

● مسمومیت با کربن دي اكسيد در اعماق زیاد در دریا

   هرگاه وسایل غواصی بطور مناسب طرح شده باشد و به خوبی نیز عمل کند خواص هیچگونه اشکالی از نظر مسمومیت با کربن دی اکسید(CO2) نخواهد داشت زیرا عمق به تنهایی فشار سهمی کربن دی اکسید را در حبابچه ها افزایش نمی دهد. دلیل صحیح بودن این امر آن است که عمق ، میزان تشکیل کربن دی اکسید در بدن را افزایش نمیدهد و تا زمانی که غواص به استنشاق حجم جاری طبیعی ادامه میدهد کربن دی اکسید را به مجرد تشکیل از راه هوای بازدمی دفع می کند و در نتیجه فشار سهمی کربن دی اکسید حبابچه ای خود را در حد طبیعی حفظ میکند.

غواص تا فشار کربن دي اكسيد حبابچه ای حدود ۸۰ میلیمتر جیوه یعنی دو برابر فشار طبیعی در حبابچه ها این تجمع کربن دي اكسيد را تحمل میکند. در فشار کربن دي اكسيد بالاتر از ۸۰ میلیمتر جیوه این وضعیت غیر قابل تحمل شده و سرانجام مرکز تنفسی به علت اثرات متابولیک منفی فشار این گاز به جای تحریک شدن شروع به ضعیف شدن میکند و غواص دچار خواب آلودگی میشود.

● رفع فشار از غواص بعد از قرار گرفتن در معرض فشارهای زیاد

   هنگامی که شخصی هوا را در تحت فشار زیاد برای مدت طولانی استنشاق میکند، مقدار نیتروژن حل شده در مایعات بدنش زیاد می شود. دلیل این امر به قرار زیر است: خونی که در مویرگهای ریوی جریان مییابد تا همان فشار زیاد نیتروژن موجود در مخلوط گاز تنفسی از نیتروژن اشباع می شود. پس از گذشت چندین ساعت مقدار کافی نیتروژن به تمام بافت های بدن حمل می شود تا آنها را از نیز از نیتروژن حل شده اشباع کند.

   چون نیتروژن بوسیله بدن متابولیزه نمیشود لذا به حالت محلول باقی میماند تا اینکه فشار نیتروژن در ریه ها کاهش یابد. در اینحال ، نیتروژن بوسیله روند معکوس تنفسی خارج میشود اما این خروج چندین ساعت وقت لازم دارد و منشا مشکلات متعددی می شود که روی هم رفته بیماری رفع فشار نامیده می شوند. 

● نجات از زیر دریایی ها

  یکی از مشکلات اصلی نجات ، جلوگیری از آمبولی هوا است. بتدریج که شخص از زیر آب بالا میآید گازها در ریهاش متسع شده و گاهی یک رگ بزرگ ریوی را پاره میکنند و موجب ورود گازها به داخل سیستم گردش ریوی و ایجاد آمبولی در گردش خون می شوند. بنابراین بتدریج که شخص صعود میکند باید خودآگاهانه بطور مداوم بازدم انجام دهد.

سرعت خارج کردن گازهای در حال اتساع از ریهها در جریان صعود در زیر آب حتی بدون انجام دم ، غالبا برای دفع کربن دي اكسيد تجمع یابنده در ریه ها کافی است. این امر مانع از بالا رفتن غلظت کربن دي اكسيد در خون شده و از تمایل شخص برای انجام دم جلوگیری می کند. بنابراین شخص میتواند نفس خود را برای یک مدت فوق العاده طولانی اضافی در جریان صعود نگاه دارد.

                                     بيمـــاری فشـــار بـــرداری                                

ترجمه :اروند حميد  

يك بطري در بسته حاوي نوشابه گاز دار را در نور نگه داريد .محتويات آن دقيقا" شبيه آب به نظر مي رسد اگر بطري را تكان دهيد .حبابها به سرعت به سطح آب مي روند .پس از آن ديگر حبابهايي كه تشكيل آنها كمي طول مي كشد ،توليد نمي شوند .ديگر توليد حبابها و جوش زدن آنها مشاهده نمي شوند .حالا در بطري را بازكنيد ،پس از انفجار گاز ،حبابهاي فراواني وجود دارد .در كمال تعجب خواهيد ديد كه براي مدتي جوش حبابها ادامه خواهد داشت .حالا تكليف شما اين است كه درب بطري حاوي نوشابه گاز دار را طوري باز كنيد كه هيچ حبابي تشكيل نشودآيا چنين چيزي ممكن است ؟بياييد فرض كنيم كه در پوش مخصوص روي بطري گذاشته شده است كه داراي يك و الو است .هنگامي كه و الو به مقدار بسيار جزئي باز مي شود .مقدار بسيار كمي گاز خارج مي شود .و الو فورا" بسته مي شود تا از خروج مقدار بيشتري از گاز جلوگيري كند. اگر اين كار را به دفعات بسيار زياد در يك دوره زماني انجام دهيد ،مي توانيد تكليف خود را با موفقيت به پايان برسانيد .گاز نوشابه خارج مي شود و ديگر حبابها توليد نمي شود.ما بايد آنچه را در هنگام فشار برداري نوشابه گاز دار اتفاق مي افتد مورد تجزيه و تحليل قرار دهيم .هنگامي كه در بطري با سرعت باز مي شود ،گاز دي اكسيد كربن كه داراي فشار تقريبي psi 50 است و روي سطح آب قرار گرفته است ، به سرعت خارج شده و وارد اتمسفر مي شود .اين همان قضيه قديمي است كه گاز از جايي كه فشار بيشتر است به سوي جايي كه فشار كمتر است جاري مي شود .در حالي كه Co2 محلول در آب هنوز تحت فشار بالايي است ، مولكولهايي كه نزديك سطح آب قرار دارند پرسش خود را از آب بسوي هوا آغاز مي كنند . وقتي مولكولهايي سطحي از آب خارج ميشوند فشار در سطح آب كم شود و مولكولهايي زير سطح آب جاي آنها را بگيرند و اين روند ادامه مي يابد . بعضي از مولكولهاي co2  به اين ترتيب خارج  مي شوند ، اما بعضي ديگر راه بهتري براي خروج مي يابند . اگر هسته اي در اطراف پيدا شود ،مولكولهاي       co2 اطراف آن جمع مي شوند .اين هسته ممكن است يك ذره خاك و يا خراشي درون بطري و يا چيز ديگري  باشد .مولكول هاي co2 زيادي در اطراف آن ذره تجمع مي يايند و به سرعت حبابها ظاهر مي شوند . حبابها

به حد كافي  رشد مي كنند و بيليون ها مولكول را با هم به سطح آب مي برند .اين شيوه از صرف كردن وقت  براي حركت هر مولكول به تنهايي به سوي سطح ، كارايي بسيار بيشتري دارد.

حال اگر ظرف محتوي مايع به گونه اي طراحي شود كه بتوان در آن را كم  كم باز كرد ، مقداري از گاز كه از سطح آب خارج مي شود ، و باعث كاهش فشار در سطح آن مي شود ، توليد  جوشش و بي نظمي نخواهد كرد يعني اتفاقي كه هنگام باز كردن ناگهاني بطري نوشابه گاز دار افتاده ، تكرار نمي شود . تعدادي از مولكولهاي

Co2 به راحتي خارج مي شوند ،تعدادي از مولكولها به سطح آب يعني جايي  كه  فشار كاهش يافته است حركت ميكنند و مولكولهاي زيرين به سمت بالا حركت مي كنند تا فشار گاز درون بطري نوشابه يكسان شود .

فشار گاز آنقدر كاهش نمي يابد كه مولكول هاي  co2 فرصت تجمع در اطراف يك هسته و تشكيل حباب بدهد

اگر اين فرايند چند بار تكرارشود گاز نوشابه خارج مي شود ، بدون اينكه حبابي تشكيل  شود.

كار برد اين موضوع براي شما به عنوان غواصان اسكوبا چيست ؟ شما بطري نوشابه گاز دار هستيد كه هزاران هسته درونتان وجود دارد . پلاكت ها ،سلول هاي خوني و كلات ها        نمونه هاي بسيار جزئي از چيزهاي بسيار زيادي هستند كه در خون شما وجود دارند . زير فشار آب رفتن و سپس با سرعت بالا آمدن مانند به سرعت باز كردن در بطري نوشابه گاز دار است . شما در اثر تشكيل حبابها در خون و جاهاي ديگر بدنتان دچار dcs مي شويد .صعود آهسته پس از يك غوص عميق به گازي كه فشار بالايي دارد فرصت مي دهد بدون تشكيل دادن حباب ، بدن شما را ترك كند .حالا سوال اين است :" غوص كردن تا چه عمقي باع

تشكيل حبابهايي مي شود كه منجر به ابتلا بهdcs مي شوند ؟" جي .اس ها لدان در نيمه اول قرن بيستم كشفكرد كه اگر شخصي تا عمقي در آب پائين برود كه  فشار آن به نصف برسد ، امكان تشكيل حبابها وجود دارد .اين نسبت دو به يك است . هالدان اولين جدولهاي غواصي  را براي نيروي  دريايي انگليس ابداع كرد . اگر

غواصي در عمق 33 فوتي آ ب دريا غوص كند ، يعني جايي كه فشار 2 اتمسفر است و سپس با سرعت به سوي  سطح آب صعود كند ، امكان  تشكيل حباب وجود دارد . اين نسبت دو به يك است . اگر عمق غوص به 25 فوت محدود شود ، يعني جايي كه فشار 8/1 اتمسفر است و سپس به سوي سطح آب بالا رود ، فشار به نصف كاهش نمي يابد . حال پارايك  قدم فراتر مي گذاريم ،اگر غواصي تا عمق 66 فوتي يعني جايي كه فشار

3اتمسفر است ، است غوص كند و سپس به سوي عمق 33 فوتي (با فشار2 اتمسفر ) صعود كند ، احتمال بروز dcs نا چيز است ،چون اين نسبت سه به دو است .اگر شخصي به عمق 99 فوتي برود(فشار 4 اتمسفر ) و سپس

با سرعت به عمق 33 فوتي (فشار 2 اتمسفر ) صعود كند ، نسبت آن چهار به دو كه همان دو به يك است مي شود و احتمال بروز dcs  وجود دارد . پس از آناليز حباب ها ي كه در dcs تشكيل مي شوند ، آشكار شد كه اين حبابها تقريبا" %100 از نيترو‍‍‍ژن تشكيل شده اند .پل برت ، دانشمند فرانسوي ،در 1880 هنگامي كه روي نمونه هاي _____  كار مي كرد ، متوجه اين موضوع شد . از آنجايي كه اكسيژن در فرا يندهاي  متا بوليسمي در

بدن مصرف مي شوند ودي اكسيد كربن نيز در مقادير بسيار جزئي در بدن يافت مي شوند و به راحتي نيز در آب حل مي شود ،پس منطقي است كه نيتروژن تنها عامل ابتلا به dcs  باشد نيتروژن در چربي 3/5 بار بهتر از آب حل مي شود. حبابها هاي نيتروژن نه تنها در محيط هاي آبي مانند خون  تشكيل مي دهند ،بلكه در محل ها يي كه چربي وجود دارد نيز به راحتي توليد مي شوند . حبابهاي نيتروژن در چربي هاي زير پوست ، ستون فقرات و مفاصل تشكيل مي شوند . غواصان چاق بايد واقعا" جانب احتياط را نگه دارند ، چون احتمال بروز dcs  در آنها بسيار زياد است .

در زير حبابهاي dcs و حباب age به ترتيب مقايسه شده اند :حبابهاي dcs هنگامي تشكيل مي شوند كه غواصي با سرعت بسيار زياد به سمت بالا حركت مي كند ، در حالي كه حبابهاي age هنگامي كه غواصي ضمن صعود نفسش را حبس مي كند ، توليد مي شوند . حبس كردن نفس باعث انبساط بيش از حد ريه ها مي شود و منجر به تزريق حبابها به درون جريان خون مي گردد.

حبابهاي dcs  معمولا" در سياهرگ ها يي كه فشار پاييني دارند تشكيل مي شوند و سپس در ريه ها به دام مي افتند ، اما حبابهاي age با زور به درون سرخگ ها برده مي شوند و بسياري از آنها در مغز گرفتار مي شوند

حبابهاي بيماري فشار برداري طي يك دوره زماني تشكيل مي شوند ،ولي همه حبابهاي age به طور همزمان

به درون خون هل داده مي شوند.

حبابهاي dcs عمدتا" از نيتروژن تشكيل شده اند ،در حالي كه حبابهاي  age محتوي هوا (%78 نيتروژن و%21 اكسيژن )هستند .حبابهاي dcs هم در خون وهم در بافت چربي تشكيل مي شوند ، اما حبابهاي age 

عمدتا" در جريان خون يافت مي شوند.

جدولهاي فشار برداري نيروي دريايي ايالات متحده آمريكا ، اولين بار در سال 1915 با استفاده از اطلاعات

حاصل از كشفيات هالدان ، رسم شدند . اين جداول در سال هاي 1937،1957 وسرانجام  1985 مورد ويرايش و تجديد نظر قرارگرفتند .حالا مهم است كه نحوه استفاده از جداول فشار برداري  مانند جدول naui   

طراح غواصي تفريحي padi ويا جدول فشار برداري نيروي دريايي ايالات متحده آمريكا را ياد بگيريم .

پيش از خواندن ادامۀ مطالب ، شما بايد بتوانيد از همۀ اجزاي جدول به خوبي سر در بياوريد .

حالا كه ياد گرفتيد چگو نه از جدول فشار برداري نيروي دريايي ايالات متحده آمريكا استفاده كنيد ، دو مساله

زير را حل كنيد:

1. غواصي به عمق 40 فوتي ميرود و زمان ته آب 135 دقيقه است . پس از ترك آب غواص به مدت يك ساعت و30 دقيقه روي سطح آب مي ماند . غواص دوباره وارد آب مي شود و به عمق 100 فوتي مي رود.

اين بار زمان ته آب 20 دقيقه است . آخرين استيج فشار برداري (اگروجود داشته باشد) چيست؟

غواص پس از ترك آب در كدام گروه تكرار شونده قرار مي گيرد ؟

2. غواصي به عمق 100 فوتي مي رود و زمان ته آب 20 دقيقه است . پس از ترك آب غواص به مدت يك  ساعت و 30 دقيقه روي سطح آب مي ماند . غواص دوباره وارد آب مي شود و به عمق 40 فوتي ميرود اين بار زمان ته آب 135 دقيقه است . اخرين استيج فشاربرداري ( اگر وجود داشته باشد ) چيست؟

·                        غواص پس از ترك آب در كدام گروه تكرار  شونده قرار مي گيرد ؟ پس از حل كردن اين مسائل بايد گفته شود كه نتيجه بطور قابل ملاحظه اي متفاوت است اما عمق غوص ، زمانها و وقفه هاي سطح آب در هر دو مساله يكسان ميباشد. در اولين مساله احتمال بروز DCS  براي غواص وجود داشت . در مساله دوم بسيار بعيد است كه غواص به DCS  مبتلا شود اين نكته قانون بسيار مهمي در غواصي اسكوبا است : ابتدا غوص عميق تر را انجام دهيد . اين قانون با نام « نمايه غواصي طبيعي » شناخته شده است . غواصاني كه از كامپيوتر استفاده مي كنند معمولا" طبق نمايه هاي بر عكس عمل مي كنند يعني آنها هميشه ابتدا غوص عميقتر را انجام نمي دهند استفاده صحيح از كامپيوتر و دور ماندن از استيج فشار برداري ثابت نكرده اند كه در استفاده از نمايه هاي برعكس ، احتمال بيشتري براي ابتلا به DCS وجود دارد نمي توان گفت اين امر به علت استفاده از جدول است . در اغلب دفترچه هاي ثبت وقايع غواصي مواردي وجود دارد كه براي ترسيم نمودار غواص ما ضروري هستند در هر غوص، توجه به نمايه غوصتان به دلايل متعددي مهم است براي مثال اگر بعد از يك غوص به مدت 4 ساعت بيهوش شديد نمايه ثبت شده عاملي تعيين كننده براي تصميم گيري در مورد درمان و باز گرداندن حيات به ما محسوب ميشود . اگر در نمايه ما غوصي 100 فوتي به مدت 30 دقيقه بدون استيج فشار برداري يا با فشاربرداري جزئي ثبت شده باشد آنگاه تلفن كردن به شبكه سوانح غواصي در مرحله اول كار قرار مي گيرد يادگيري نحوه ثبت كردن غوص در دفترچه ثبت وقايع بخش مهمي از هر دوره آموزشي غواصي اسكوبا را تشكيل مي دهد . در حال حاضر استفاده از كامپيوترهاي فشاربرداري بين غواصان بسيار متداول است . اين دستگاهها وسائل الكترونيكي ظريفي هستند كه سطوح نيترو‍‍ژن در محفظه هاي بافتي مختلف در بدن غواص را نشان ميدهند استفاده از انها به غواص اجازه ميدهد در زير آب آزادي بيشتري داشته باشد و ثابت شده است كه وسايل مطمئن و قابل اعتمادي هستند بدون وجود كامپيوتر ، غواص گرفتار جدول فشار برداري خواهد شد و اغلب اوقات براي غواصاني كه براي ورزش غوص مي كنند بسيار محدود است مثلا" اگر قصد داشته باشيد كه در عمق 100 فوتي غوص كنيد و زمان ته آب 15 دقيقه باشد وسپس به عمق 90 فوتي صعود كنيد ، هيچ راهي براي مشخص كردن مدت زماني كه مي توانيد در عمق 90 فوتي بمانيد وجود ندارد جداول نيروي دريايي آمريكا به شما مي گويند كه حداكثر زمان ته آب در عمق 100 فوتي ، 25 دقيقه است در اين نقطه شما بايد با سرعت يك فوت در ثانيه صعود كنيد قانوني مبتني بر اينكه در راه صعودتان بايد در عمق 90 فوتي توقف كنيد وجود ندارد شما بايد پس از ترك كردن ته آب ، طي 100 ثانيه ( با سرعت يك فوت در ثانيه ) از آب خارج شويد اما ما اغلب يه اين شيوه غوص نمي كنيم يك غوص معمولي در آب هاي گرم اقيانوس معمولا" به اين صورت است كه تا عمق 100 فوتي غوص مي كنيد و براي پنج تا ده دقيقه آنجا مي مانيد و سپس به سوي عمق كمتر حركت مي كنيد ممكن است در عمق 60 فوتي براي مدت كوتاهي به كاوش و جستجو بپردازيد و سپس امكان دارد براي يك دقيقه يا بيشتر به عمق 70 فوتي غوص كنيد و بعد از آن احتمالا" غواص بسوي عمق كمتر از 20 فوت بالا ميرود و آنجا مي ماند تا ذخيره هواي مخزن كم شود با استفاده از كامپيوتر غواص ، وجود يا عدم وجود گاز نيتروژن به طور پيوسته كنترل و تنظيم ميشود. در هر عمقي پيش از اينكه خطر بيماري فشاربرداري به تهديدي جدي براي غواص تبديل شود غواص از مدت زمان باقي مانده بطور كامل مطلع ميشود كامپيوترهاي غواصي همچنين غواص را از سطح نيتروژن در محفظه هاي بافتي بدن را هنگامي كه غواص بيرون آب است مطلع نگه مي دارند. در غوصهاي تكراري مقدار نيتروژن باقي مانده در بدن از غوصهاي قبلي در وقفه هاي سطح آب نيز توسط كامپيوترها محاسبه ميشود. در ايالات متحده آمريكا، سالانه كمي كمتر از هزار غواص تحت درمان DCS  قرار مي گيرند بيش از 2/1 آنها غواصاني هستند كه از حدود NDL  موجود در جدول يا كامپيوتر فراتر نرفته اند و هيچ كدام از آنها از قوانين غواصي تخلف نكرده اند سالانه حدودا" 100 غواص در اثر ابتلا به بيماري فشاربرداري دچار مرگ ميشوند. اگر شما دچار اين بيماري شويد چه اتفاقي مي افتد؟ به طور كلي علائم و نشانه هاي اين بيماري بشرح زير مي باشند:

·  خستگي غير معمول : خستگي ، عارضه متداولي نيست اين خستگي مانند نياز به خوابيدن بعد از يك غوص طاقت فرسا نيست اين خستگي جانكاه است ذخيره هواي غواصي در جورج ليك در عمق 90 فوتي تمام ميشود و او با سرعت صعود مي كند بعد از ورود به قايق پارويي ، غواص به زير صندلي ها ميرود به خواب فرو ميرود . هنگامي كه دوستان او به قايق رسيدند براي بيدار كردن او دچار گرفتاري شدند.

· خارش و يا التهاب پوست : اين علائم نتيجه تشكيل حباب هاي نيتروژني در چربي زير پوست ميباشد حباب ها پوست را بلند مي كنند و باعث كشيدگي آن مي شوند و به اعصاب فشار وارد مي كنند كه باعث خارش پوست ميشود وقتي جريان خون به «جنگ » حباب ها مي آيد پوست قرمز ميشود اين شيبه پشه گزيدگي است اين التهاب معمولا" پس از زمان كوتاهي برطرف ميشود.

·  سرگيجه : گاهي اوقات جبابهاي نيتروژن در مايعات گوش داخلي تشكيل ميشود اين امر باعث ايجاد سرگيجه و احساس  در غواص ميشود سرگيجه احتمالا" چند ساعت طول مي كشد و تا زماني كه حباب ها تحليل روند ادامه دارد .

·  درد شديد ، خصوصا" در مفاصل : بيماري فشاربرداري « تيپ I » همراه با درد  در ماهيچه ها و يا استخوانها و مفاصل است اين دردها متداول ترين شكايت از اين بيماري هستند و بالا تنه ( بازوها و شانه ها ) بيشتراز پايين تنه تحت تاثير آنها قرار مي گيرد . هنگامي كه حبابهاي نيتروژن در مفاصل تشكيل مي شوند ، هنگام حركت مفاصل درد آغاز ميشود دردهاي ناشي از اين بيماري معمولا" شديدتر مي شوند تا پس از مدتي به حد معيني مي رسند مگر اينكه شانه هايتان را روي والو يك مخزن محكم ببنديد كه پس از آن درد معمولا" بعد از مدتي فروكش مي كند.

· خفــــــگي : اگر تعداد زيادي از حباب هاي نيتروژن در سياهرگ ها تشكيل شوند ، از طريق قلب بسوي ريه ها پيش مي روند . در آنجا بسياري از آنها هنگامي كه رگها به مويرگ تبديل مي شوند، در دام مي افتند اگر تعداد حباب هايي كه در ريه جمع شده اند به حد كافي برسد،فرآيند تنفس دچار اختلال مي شود بعضي از اين حبابها ممكن است در بطن راست قلب تجمع كنند در اين حالت نفس غواصي بند مي آيد و احساس خفگي به او دست ميدهد اين حالت شبيه نفخ داشتن است. بروز حالت خفگي نشانه وخيم بودن بيماري فشاربرداري است در اين حالت احتمال زنده ماندن بسيار ضعيف است.

·  مشــــكلات  عصبـــــي : اگر حبابهاي نيتروژن در چربي هاي موجود در ستون فقرات تشكيل شوند، اعصاب ممكن است فشرده شوند و انتقال الكتريكي مختل شود اين حالت به عنوان « تيپ II»  بيماري فشاربرداري شناخته شده است اگر اعصاب حسي تحت تاثير قرار گرفته باشند ممكن است حس مور مور شدن ، كرختي و يا بي حسي در بدن بوجود آيد . اگر اعصاب حركت حركتي فشرده شوند علائم رعشه ظاهر مي شود بيماري فشاربرداري تيپ I را بهتر از تيپ II  ميتوان درمان كرد .

در سال 1990 بكه سوانح غواصي DAN  تحقيقي در مورد شايع ترين نشانه هايي كه غواصان مبتلا به بيماري فشاربرداري گزارش داده اند انجام داد نتايج اين تحقيق چنين هستند:

درد 41%  کرختی  17% سرگیجه 8/7%  ضعف 7/5% سردرد  7/5%  احساس تهوع 9/3 %  خستگی مفرط 9/3%

مجموعه دیگر از اطلاعات در مورد شایع ترین نشانه های فشاربرداری در مجله ایمرسد منتشر شده است . این مقاله در نسخه زمستان 1998 موجود است و حاوی نتایج زیر است :

کرختی 7/22%  درد  7/22% سردرد 4/7% ضعف 4/6% خستگی مفرط2/6%  احساس تهوع 5%  اختلال در راه رفتن 6/2%   اختلالات تنفسی 4/2%  کاهش حساسیت پوست 3/2 % خارش 3/2% اختلالات بینایی 8/1% انقباض عضلانی 7/1%  بیهوشی 1%   مجموعه جالب دیگری از اعداد و ارقام به زمان شروع ظاهر شدن علائم  DCS در 60% از غواصانی که به آن مبتلا شده اند DCS پرداخته است . به نقل از شبکه سوانح غواصی درسال  1990  طی 30 دقیقه ظاهر شده اند ، 40% باقیمانده تا 30 دقیقه یا بیشتر پس از خروج از آب هیچ نشانه ای از بیماری را احساس نکرده اند. در میان این 40% ، 1  افراد علائم بیماری را قبل از 2 ساعت احساس کرده اند در 1  دیگر آنها این موضوع 6 ساعت طول کشیده و در بقیه ظهور علائم بیماری یک روز یا بیشتر طول کشیده است. به همین منوال ، شبکه سوانح غواصی متوجه شده بود، 95% غواصان مبتلا به   DCS  علائم را در کمتر از 24 ساعت بعد از ورود به سطح آب بروز داده اند . همچنین گاهی اتفاق افتاده است که غواصی در صبح غوص کرده است و سر میز شام دچار سر گیجه شده است . بسیاری از غواصانی که به بیماری DCS مبتلا می شوند، ابتلا به این بیماری را انکار می کنند . در واقع انکار کردن مهمترین مشکل این بیماری محسوب می شود . امتناع از پذیرش شکست، امتناع از هزینه های زیاد برای اتاق فشار و شباهت علائم  DCS با علائم بیماریهای معمولی بعضی از دلایل انکار این بیماری محسوب می شوند . متاسفانه اگر این بیماری به سرعت درمان نشود ، شرایط بیمار وخیم میشود.هر چه درمان سریعتر انجام شود ، شانس بهبود کامل آن بیشتر است . مطابق آمار DAN  نیمی از غواصان مبتلا به   DCS  ، پس از گذشت 24 ساعت توسط پرسنل پزشکی معاینه شده اند . طبعا" درمان  DCS  پس از گذشت 2 هفته نتیجه بسیار کمی خواهد داشت و عوارض آن به احتمال بسیار قوی دائمی خواهد شد. درمان اولیه برای موارد مظنون به DCS  ، بکار بردن اکسیژن خالص است . هیچ چیز دیگری همراه هوا نباید باشد. این امر باعث افزایش سطح اکسیژن در بدن میشود. در مناطقی که احتمال وجود حبابهای نیتروژنی ناشی از DCS  وجود دارد،اکسیژن به سوی بافتهای اطراف حرکت میکند( انتقال از جایی که فشار بالاست به جایی که فشار پایین است ) از آنجا که حبابهای نیتروژنی باعث سو شدن جریان خون میشود، استفاده از اکسیژن خالص سلولهای بدن را نجات می دهد . هر چه اکسیژنی که تنفس میشود خالصتر باشد، سطح نیتروژن موجود دربدن کاهش بیشتری می یابد زیرا نیتروژن به سوی محیط مملو از اکسیژن منتقل میشود، سپس وارد جریان خون میشود و پس از آن از طریق ریه ها از بدن خارج میشود .در همین موقع نیتروژن موجود در حبابها در مقایسه با نیتروژن دارای فشاربسیار پایین موجود در بافتهای اطراف حباب ، دارای فشار بسیار بالایی است. این امر باعث خروج نیتروژن موجود در حبابها و حل شدن آن در مایع بافتها میشود. تنفس اکسیژن خالص باعث تحلیل رفتن حبابهای نیتروژنی میشود. در مورد حبابهای  AGE  نیز همین اتفاق رخ میدهد. بخشی از این حبابها که موضوع بحث ماست ، گاز نیتروژن است. سلولهای بدن انسان برای حفظ حیات از اکسیژن استفاده می کنند ، اما جریان اکسیژن را متوقف نمی کنند. بازگشت غواص به تنفس هوای معمولی این فرایند را برعکس می کند و باعث بازگشت نیتروژن به حبابها و بافتها میشود . عملیات فشار گذاری باید پیش از اینکه تغییری در ترکیب شدن گازها روی دهد، شروع شود. شایان ذکر است که اکسیژن در کمتر از  1   زمان استفاده میشود و در زمان استفاده نیز در 90% موارد غلظت آن کمتر ا حد تعیین شده است .فشارگذاری در آب کار خطرناکی است اما طبق دفترچه راهنمای غواصی نیروی دریائی ، اگر امکان دسترسی به تجهیزات هوای فشرده طی 12 ساعت وجود نداشته باشد، فشارگذاری در آب راه حل مناسبی است.

بطور همزمان باید با  DAN   مشورت کرد و مقدمات تخلیه را فراهم نمود. غواصی که مظنون به  DCS  است، باید به بخش اورژانس نزدیکترین بیمارستان منتقل شود. پزشکانی که مشغول بکار هستند باید آموزشهای لازم برای تماس گرفتن با DAN را دیده باشند. پزشکان اورژانس و DAN   در مورد بهترین شیوه درمانی می توانند تصمیم بگیرند. اگرشرایط ایجاب میکند بیمار باید به نزدیکترین اتاق فشار عملیاتی انتقال داده شود. DAN باید در چنین مواردی قادر به امداد رسانی باشد . استفاده از اکسیژن باید تا زمانی که غواص تحت مراقبت پرسنل اتاق فشار قرار میگیرد ادامه داشته باشد.

جــــــــد ول صفحــــه 6

محور عمودی Y نمایانگر عمق است . این جدول 6 نیروی دریایی امریکا است که برای درمان  DCI  استفاده میشود.

رنگ سبز نمایانگر تنفس اکسیژن و رنگ آبی نمایانگرتنفس هوا است توجه کنید که یک سقوط 4/2 دقیقه ای به تنفس اکسیژن در عمق 60 فوتی وجود دارد . این با یک دوره تنفس اکسیژن 100% در عمق 60 فوتی به مدت 20 دقیقه دنبال می شود ، و به دنبال آن نیز یک دوره 5 دقیقه ای تنفس هوا وجود دارد بقیه  آن نیز واضح است کل درمان 4 ساعت و 7/47 دقیقه به طول می انجامد در موارد دشوار تنفس اکسیژن تا عمق 60 فوتی و یا 30 فوتی ممکن است ادامه داشته باشد . در مواردی که حبابها در مغز تشکیل میشوند (  AGE ) فشار ممکن است تا عمقی معادل با 165 فوت افزایش داده شود.در این عمق حبابها به 5/1 برابر حجم اولیه خود می رسند. تغییر دادن تنفس هوا به تنفس اکسیژن معمولا با تنفس هوا از اتاق فشار و سپس قراردادن ماسکی روی صورت برای تنفس اکسیژن خالص کامل میشود . در اتاق فشارهای تکنفره چنین امری عملی نیست ، بنابراین موارد DCI  با اکسیژنی که فشار آن معادل عمق 30 فوتی است درمان میشود. این شیوه از مسمومیت ناشی از اکسیژن جلوگیری میکند. حال توضیح اندکی در مورد DNA ضروری به نظر میرسد شبکه حوادث غیر مترقبه غواصان در سال 1980 تاسیس شد. این سازمان غیر انتفاعی مسئولیت کمک به غواصانی را که به خدمات پزشکی اورژانسی نیاز دارند، به عهده دارد این سازمان به طور 24 ساعته خدمات پزشکی اورژانسی ارائه میدهد و شماره آن (8111-684 )919 است . هنگاهی که غواص یا پزشکی با این سازمان تماس میگیرد، پزشک متخصص در مشکلات پزشکیزیر سطحی برای مشاوره آنجا حاضر است. آنها همچنین به جدیدترین لیست اتاقهای فشار که میشود از آنها برای درمان موارد مشکوک به AGE  و یا DCS   استفاده کرد، آشنایی کامل دارند. این لیست تنها در اختیار پرسنل پزشکی قرار داده میشود. سالیان متمادی نگارنده این مقاله با این فکر غلط که اگر غواص با شیوه صحیحی خودش را به سطح آب برساند ( در آن زمان با سرعت 25 فوت در دقیقه و اکنون 60 فوت در دقیقه ) و از زمان مجاز در جدول فشاربرداری نیروی دریایی در عمق های مختلف برای اجتناب از رسیدن به سقف، فراتر نرود، از تشکیل حبابهای نیتروژنی وحشتناک و ابتلا به بیماری فشاربرداری جلوگیری میشود. بعد از آن داپلر نتایج تحقیقاتش را منتشر کرد . دستگاههای داپلر به گونه ای طراحی شده بود که می توانست از بیرون آنچه را که درون رگ های خونی می گذشت ، مورد بررسی و کنترل قراردهد . شخصی تصمیم گرفت خون غواص را پس از غوص های «ایمن» بررسی کند نتایج این بررسی شگفت انگیز بود . در بسیاری از غوص هایی که ما فکر می کردیم حبابی تشکیل شده است ، حبابها تولید شده بودند واضح بود که این حباب های «اندک» آسیبی نمی رسانند این حبابها معمولا" در ریه ها به دام می افتند و در اتمسفر حل میشوند و منجر به بروز علائم آشکار بیماری نمی شوند بنابراین نام مستعار « حبابهای خاموش» به آنها داده شد.تشکیل حبابهای خاموش نیز مطلوب نمی باشد. داپلر تحقیقات بیشتری در این زمینه انجام داد. او به این نتیجه رسید که اگر غواصی هنگام صعود در عمق 10 فوتی بمدت دو دقیقه توقف کند تشکیل حبابها به میزان قابل ملاحظه ای کاهش خواهد یافت او همچنین کشف کرد که اگر توقف ایمنی در عمق 20 فوتی به مدت یک دقیقه باشد و پس از آن توقف دیگری در عمق 10 فوتی به مدت 4 دقیقه انجام شود امکان تشکیل حبابها کمتر نیز میشود اما چون توقف ایمنی دوم کمی طولانی بود آنها دو توقف را با هم ادغام کردند یعنی اگر میخواهید تا عمق 33 فوتی یا بیشتر غوص کنید پیشنهاد می کنیم در عمق 15 فوتی به مدت سه دقیقه توقف کنید این کار اجباری نیست و تنها جنبه احتیاط آمیز دارد اگر این توقف انجام نگیرد نباید از نظر روحی برای غواص نگرانی و تشویش بوجود بیاید بسیاری از قایق های غواصی یک قطعه آویزان دارند که آن را یک سوی قایق می اندازند این قطعه ممکن است لوله  PVC باشد که با خطوطی در انتهای آن در عمق 15 فوتی معلق است این قطعه باعث میشود غواص (یا گروه غواصان) به راحتی بتوانند تا سه دقیقه پس از غوص آویزان بمانند. بعضی از قایق ها به این قطعه یک اسکوبا یا یک رگلاتور هوای رزرو که دارای شلنگ طولانی است نیز وصل می کنند تا غواصی که با کمبود هوا روبه رو شده است بتواند از آن بعنوان منبع هوا استفاده کند . بالا آمدن با خط لنگر یا خط شناوری و توقف در عمق 15 فوتی نیز یک روش جایگزین محسوب میشود با این وجود بسیاری از غواصانی که از خط لنگر استفاده می کنند ممکن است لنگر را از ته آب جدا کنند بهخاطر استفاده از قطعه آویزان ارجح است در بسیاری از دریاچه هایی که دارای آب تمیز و مطبوع هستند ، غواص میتواند به راحتی بایستد یا روی زانو در کف آب بنشیند مطابق روش نیروی دریایی آمریکا هنگام سنجش عمق لزوما" این کار باید در سطح سینه انجام شود.به منظور جلوگیری از انقباض و انبساط  شدید هواپیماهای تجاری هنگام تغییر ارتفاع ، فشار داخلی را تا حدود atm  4/3 کاهش می دهند . این فشار معادل فشار در عمق 8000 فوتی است یعنی اگر کسی بعد از غواصی فورا" سوار هواپیما شود احتمال ابتلا به بیماری فشاربرداری وجود دارد. اگر چه در این زمینه نظر قاطعی بیان نشده است اما طی سالیان متمادی پیشنهادهای متفاوتی داده اند یکی از توصیه ها این است که غواص تا زمانی که به گروه D  در جدول اعتباری وقفه های سطح نرسیده است پرواز نکند پیشنهاد دیگر این است که پس از غوص بدون فشاربرداری 12 ساعت و بعد از غوص همراه با فشاربرداری در جایی که سقفی بوجود آمده است ، 24 ساعت صبر کند بعضی هم توصیه کرده اند بعد از هر نوع غوصی 24 ساعت صبر کند آخرین پیشنهاد از همه روشها ایمن تر است اما ممکن است عملی ترین روش نباشد در اغلب کامپیوترهای غواصی چراغی وجود دارد که شاخص « انتظار برای پرواز» است این مساله بیانگر اهمیت روش نگه داشتن کامپیوتر بعد از آخرین غوص تا هنگامی که چراغ OK علامت دهد است . آخرین تحقیقات DAN  میگوید که روش عاقلانه این است که حداقل تا 18 ساعت بعد از غواصی پرواز نکنید . اگر غواص ، غوص بسیار عمیقی انجام داده است یا چند روز متوالی غوص کرده است ، عاقلانه است که حتی مدت زمان بیشتری صبر کند و نکته آخر اینکه اگر غواصی عملیات اتاق فشار را انجام داده است باید پیش از پرواز 72 ساعت صبر کند. غواصی در ارتفاع زیاد احتمال ابتلا به DCS  را افزابش میدهد اگر چه درست نیست ، اما فرض کنیم غواصی تصمیم میگیرد در دیاچه ای در ارتفاع 18000 فوتی  غوص کند فشار اتمسفر atm  5/0 خواهد بود اگر غواص به عمق 34 فوتی ( در آب تمیز و تازه ) غوص کند ، فشار مطلق atm 5/1 خواهد بود ( 1 از آب و 5/0 از هوا ) رفتن به سطح آب باعث میشود فشار از 5/1 به 5/0 تغییر کند، یعنی نسبت یک به سه. به یاد دارید که هالدان گفته بود اگر فشار هوا به نسبت دو به یک کاهش یابد شخصی به DCS   مبتلا میشود . بنابراین احتمال بروز DCS  در فشار بالا افزایش می یابد این غواص تا چه عمقی می تواند غوص کند تا فشار با نسبت دو به یک تغییر یابد؟ فقط عمق 17 فوتی . در عمق 17 فوتی فشار atm  0/1 است ( 5/0 از هوا و 5/0 از آب) صعود بسوی سطح آب از عمق 17 فوتی باعث  تغییر فشار از atm 0/1 به atm  5/0  میشود و نسبت تغییر فشار دو به یک است . بیماری فشاربرداری در صعود سریع از عمق 17 فوتی بروز می کند. دریاچه تاهو در نوادا در ارتفاع 229/6 فوتی که ارتفاع زیادی است قرار دارد اگر شما به یک فروشگاه غواصی در این زمینه بروید . جدولهای فشاربرداری خاصی برای غواصی در این دریاچه می یابید اغلب کامپیوترهای غواصی اگر در سایت غواصی و پیش از وارد شدن به آب روشن شوند ارتفاع منطقه را نیز در محاسبات خود لحاظ می کنند . موارد زیر شانس ابتلا به DCS  را در غواصان افزایش می دهند :

·   غواصی در آب سرد  با عث کاهش د مای بد ن غواص می شود.گاز ها در ما یعا ت  سرد  بهتر از ما یعات گرم حل می شوند. به همین دلیل است که باز کردن در بطری سودای گرم باعث« انفجار »  آن می شود .اگر بدن غواص سرد باشد  نیتروژن در حد بسیار بیشتری جذب بدن او می شود .غواصی که در حال تلاش وفعالیت باشد   نیتروژن واکسیژن بیشتری نسبت به غواصی که در حال استراحت است  جذب می کند .بنابراین هر چه کار بیشتری هنگام غواصی انجام شود احتمال ابتلا به  DCS   بیشترخواحت شد خطر ابتلا بهDCS  در غواصان چاق بیشتر است .دوباره باید بگوییم که نیتروژن 3/5 بار بهتر درچربی حل می شود تا محیط آ بی .داشتن ایند کس تراکم بدن درحد 30 یا بالاتر به عنوان چاقی تعریف شده است فرمول محاسبه   BMI چنین است  وزن شما برحسب کیلو گرم که بر مجذور قد شما تقسیم می شود .در بیشتر از 40%  موارد و ضعیت شناوری ضعیف احتما ل بروزDCS بالا برده است . آب زدایی بدن شانس ابتلا بهDCS   را افزایش می دهد . طی دوره های غواصی اسکوبا آب بسیار زیادی بنوشید< همچنین در مواقع دیگر >  دوش آب گرم یا فرورفتن در وان آب گرم بعدازغواصی ممکن است منجربه بروزDCS  شود . گرم کردن بدن باعث خروج گازهااز حالت انحلا ل می شود چون آن ها درمایعات سرد حل می شوند .نشان داده شوده است که کمبود ویتا مین B6  باعث افزاش احتمال ابتلا به DCS   می شود رفتن به حد های   جداول فشار برداری  و غواصی های  چند روزه در حد افراط وخطر ابتلا به DCS را افزایش می دهد. تجمع اکسیژن باعث گشاد شدن رگها میشود که این امر به نوبه خود جذب نیتروژن را افزایش می دهد از حبس کردن نفس   ( نفس کشیدن و نگه داشتن نفس برای مدت کوتاهی ) بپرهیزید. یکی از تحقیقات DNA   نشان داده است که پس از غواصی حبابهای خاموش در بدن غواصان مسن تر بیش از غواصان جوانتر تشکیل می شوند تشکیل حبابهای خاموش در بدن غواصان نزدیک به 60 سال ، 30% بیشتر از غواصان 35-30 ساله بود . بنابراین اگر در آب سرد غواصی می کنید و یا زیر آب فعالیت زیادی دارید در جدول فشاربرداری از عمق بعدی و زمان بعدی استفاده کنید یا در استفاده از کامپیوتر غواصی محتاط باشید اگر چاق هستید نیر همین کار را بکنید. علاوه بر آن نرمش هم کنید مقدار زیادی آب بنوشید و پس از غواصی چند ساعت صبر کنید و بعد بدن خود را گرم کنید هر روز 50 میلی گرم  ویتامین B6  مصرف کنید از زمانهای حداکثر تعیین شده برای هر عمق در جداول یا کامپیوتر دور بمانید و اگر بمدت یکهفته یا بیشتر ، هر روز غواصی می کنید ، وسط آن یک روز به خود استراحت دهید تا بعضی از بافتهای نرم بدن فرصت بیابند و به فشارعادی اتمسفر برگردند و آخر اینکه هنگام غواصی بطور عادی نفس بکشید برای دوام بیشتر ذخیره هوا، هرگز نفستان حبس نکنید را به یاد داشته باشید که درمان بیماری فشاربرداری حدود 000/40 دلار برای شما هزینه خواهد داشت . دوید بوش در مجله DAN   الرت دایور شماره 8و7 سال 2004 میگوید : در سیگاری های حرفه ای احتمال بروز علائم حاد و شدید DCS  دو برابر احتمال بروز علائم خفیف بود تقریبا" 37% سیگاری های حرفه ای آسیب دیده علائم  حاد و شدید را بروز دادند در حالی که در حدود 24% غیر سیگاریها علائم حاد و شدید مشاهده شد. به نقل از DAN   غواصی که به DCI  مبتلا شده است ( هم   DCS  و هم AGE ) ، به احتمال قوی مرد است . (69%) بین 30 تا 49 ساله است (64%) با کامپیوتر غواصی کرده است (60%) و تعداد کل غوص هایی که در طول عمرش انجام داده ، 101 غوص یا بیشتر بوده است ( 2/44% ) همچنین اگر غواصی به DCI   مبتلا شود،بهترین توصیه  DAN   این است که پس از برطرف شدن همه علائم و عوارض ناشی از بیماری ، 4 هفته صبر کند و بعد دوباره سراغ غواصی برود مشورت با پزشکی که در زمینه DCI   با تجربه است نیز توصیه میشود . اگر باردار هستید غواصی نکنید جنین از طریق بند ناف ، نیتروژن موجود در جریان خون مادر را جذب می کند . پایین آوردن سطح نیتروژن در بدن جنین به سرعت بدن مادر انجام نمی شود و علت آن فاصله اضافی ناشی از بند ناف است نشان داده شده است که جنین هایی فشاربرداری شده گوسفند به DCS  مبتلا شدند در حالی که مادر آنها گرفتار بیماری نشد. همچنین اگر حبابها در بدن جنین تشکیل شوند ممکن است از طریق سوراخ اوال منتقل شوند، از ریه ها بگذرند و مستقیما" به مغز بروند و باعث انسداد شوند علاوه بر این اگر شخص باردار تحت درمان DCI  قرار بگیرد، فشار بالای اکسیژن در اتاق ممکن است منجر به نابینایی جنین شود.

حقیقت مجازی در پزشکی

معرفی:

حقیقت مجازی چیست؟

حقیقت مجازی (VR) یک واسطه انسان-کامپیوتر است که محیطهای واقعی را شبیه سازی نموده و امکان رویارویی با آن را برای کاربر فراهم می سازد. چنین سیستمی با ایجاد امکان دریافت و بررسی تصاویر سه بعدی را بر روی صفحه نمایش دوبعدی کامپیوتر مشابه نگریستن از ورای کف شیشه ای یک قایق به درون آب می باشد. در واقع مانند این است که با پوشیدن یک دست لباس غواصی و فرو رفتن در آب، بدون خیس شدن، محیط اطراف را بازبینی نمود.

این سیستم از نظر امور آموزشی و بهداشتی کاربردهای فراوانی در امور آموزش از راه دور و نیز تله مدیسین دارد. بعنوان مثال جهت آموزش جراحان قبل از عمل جراحی می توان با فراهم آوردن یک محیط مجازی، امکان انجام عمل جراحی بر روی یک بیمار مجازی را برای پزشک فراهم نمود.

 نمایش محیط ملاقات مجازی Virtual Visual Environment Display-VIVED

VIVED که توسط مرکز تحقیقات فضایی NASA Johnson Space Center(JSC)/Lincom Corporation و با همکاری بخش پزشکی دانشگاه تگزاس  طراحی شده است، امکان دستیابی به تجربیات آموزشی منحصر به فردی را فراهم می سازد. بعنوان مثال از طریق آن می توان به درون جمجمه و قلب انسان از طریق امکانات تعاملی  Multi-media (صوتی – تصویری و غیره ) دست یافت.

سخت افزار

یک کامپیوتر مهندسی با توان سیلیکونی گرافیکی بالا جهت تبدیل تصاویر CT⁽¹⁾ و MRI⁽²⁾ به تصاویر سه بعدی و فیلمهای دستیابی به بدن بیمار استفاده شده است. مشاهده تصاویر سه بعدی نهایی در یک کامپیوتر مک اینتاش با RAM 16 مگابایتی انجام می شود.

کامپیوتر مک اینتاش از این جهت انتخاب شده است که علاوه بر قابلیت کارآیی بالا، قابلیت انطباق با نرم افزارها و سخت افزارهای متنوعی را دارا است. فیلم VR می تواند یا بر روی Hard Drive ذخیره سازی شود یا اینکه با انتقال به یک فیلم ویدیویی، بوسیله عینکهای قرمز-آبی ملاحظه شود. همچنین می توان با استفاده از یک صفحه نمایش VR HEAD MOUNTED  یا به اختصار HMD و یا مانیتورهای Binocular Omni Orientational  و یا به اختصار BOOM Systems ملاحظه گردند. نتیجه نهایی می تواند روی یک CD-ROM و یا حافظه لیزری ذخیره شود. محدودیتهای ناشی از درجه تفکیک بسیار بالا در تصاویر گرفته شده از بدن، مشاهده گر را از دستیابی انتخابی به اعضای بدن باز می دارد. در حال حاضر تکنولوژی موجود امکان دستیابی از پیش تعیین شده را فراهم ساخته است.

(1)  Computerized Tomography

(2) Magnetic Resonance Imaging

نرم افزار

تبدیل فایل های اطلاعاتی و آماده سازی داده ها

بخش پزشکی دانشگاه تگزاس اسلایسهای CT با ضخامت 1.5mm از جمجمه انسان و تصاویر MRI از قلب انسان فراهم اورده است. ای اسلایسها جهت ایجاد تصاویر مورد استفاده قرار گرفته اند. در طول مدت CT اسکن، جمجمه با استفاده از یک Foam Band که داده های اضافی زیادی را ایجاد می نماید، در جای خود نگهداشته می شود. اسکنهای جمجمه منجر به ایجاد سری داده ها با بیش از 120 اسلایس از طریق جمجمه و 60 اسلایس از طریق آرواره می گردد. داده های فراهم شده در بخش پزشکی به آزمایشگه JSC IGOAL⁽³⁾  ارسال می گردد. در آنجا، تا حد امکان  داده های اضافی از اسکنها حذف می شود بدون آنکه اطلاعات اساسی و اصلی دچار اختلال شوند. IGOAL وسیله ای با عنوان CTimager اختراع کرده است  که جهت حذف نویزهای ناخواسته و داده های اضافی از هر اسلایس مورد استفاده قرار می گیرد.

فیلتر کردن داده ها و تبدیل داده های حجمی به داده های چند منظوره

داده های حجمی با استفاده از یک وسیله اختراعی دیگر در IGOAL بنام dispfly تبدیل به فرمتی می گردند که مستقیما در کامپیوتر قابل نمایش باشد. این ابزار، از الگوریتمهای فیلتریزاسیون متعددی جهت آماده سازی داده های CT و MRI به منظور تبدیل به فرمت چند منظوری استفاده می کند. مدلهای آناتومیک براساس الگوریتم Marching Cubes ایجاد می شوند. فرآیند فیلتر کردن، اساسا متشکل از عملیات حذف نویز از داده ها می باشد. یک فیلتر پایین گذر جهت به حداقل رساندن نویزهای فرکانس بالا استفاده می شود. فیلتر خاصی نیز جهت داده های قلبی طراحی شده است که تنها داده ها را در بین اسکنهای متعدد فیلتر می کند.

براساس  تعداد زیاد اسلایسها در سری داده های جمجمه و قلب، مدلهای مختلفی ایجاد شده اند که هرکدام از آنها تعداد اسلایسهای کمتری را نمایش می دهند. یک الگوریتم Meshit جهت بهسازی وضعیت نمایش تصاویر طراحی شده است. این الگوریتم، مجموعه نامرتب مثلثها را به یک رشته منظم و موثر تبدیل می کند. میانگین بیش از 100 مثلث، یک رشته را تشکیل می دهد.

(3) Integrated Graphics, Operations And Analysis Laboratory

(4) Object Orientation Mani

ایجاد تصاویر استریو

بخشهای استریویی پس از آماده شدن مدلها اعمل می شوند. IGOAL ابزاری طراحی نموده است تحت عنوان OOM⁽⁴⁾   که بخشهای مختلف را با تبدیل کردن به فریم بر روی دیسکت ذخیره می نماید. این تصاویر با استفاده از تفکیک رنگی آبی – قرمز، صاویر استریویی را ایجاد می نماید. به محض ذخیره رشته اطلاعات بر روی دیسکت، به فرمت تصویر قابل خواندن برای مک اینتاش تبدیل شده و به کامپیوتر Mac فرستاده می شود. رشته تصاویر تمام رنگی نیز جهت نمایش غیراستریویی به کامپیوتر Mac منتقل می شودند.

تصاویر استریویی و Multi-Media

در کامپیوتر Mac تصاویر جهت تولید افکت مورد نظر، ویرایش می شوند. با استفاده از نرم افزار Quicktime، تصاویر به فرمت فیلمهای Quicktime برای نمایش در کامپیوتر Mac تبدیل می شوند 

نتیجه

حاصل تمام این مراحل، ایجاد امکان بررسی آیتمهای آناتومیکی در بدن انسان در محیط مجازی از طریق VR می باشد

منابع:

NASA TECHNOLOGY TRANSFER Commercial Applications of Aerospace Technology", National Aeronautics and Space Administration, Technology Applications.

Porter, Stephen, "Virtual Reality", Computer Graphics World, (March, 1992), 42-54.

Sprague, Laurie A., Bell, Brad, Sullivan, Tim, and Voss, Mark, "Virtural Reality In Medical Education and Assessment", Technology 2003, December 1993

کپی برداری با ذکر منبع بلامانع